Οι εικόνες που άφησε πίσω της η πρόσφατη θεομηνία σε περιοχές της Βάρη, προκάλεσαν οργή, απογοήτευση και στεναχώρια. Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος όταν βλέπει σπίτια πλημμυρισμένα και περιουσίες κατεστραμμένες. Αυτή η αγανάκτηση είναι ανθρώπινη και απολύτως κατανοητή.
Ωστόσο, άλλο η δικαιολογημένη αγανάκτηση και άλλο το μένος. Η έντονη και συχνά ισοπεδωτική κριτική που δέχτηκε ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης και προσωπικά ο Δήμαρχος Γρηγόρης Κωνσταντέλλος από μερίδα κατοίκων του Κόρμπι, δεν αποδίδει δικαιοσύνη ούτε στα γεγονότα ούτε στις πραγματικές αιτίες του προβλήματος. Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια. Όταν κάποιος αγοράζει οικόπεδο ή χτίζει σπίτι δίπλα ή πάνω σε μπαζωμένο ρέμα, ο κίνδυνος πλημμύρας δεν είναι θεωρητικός. Είναι υπαρκτός και γνωστός.
Η οδός Αιγαίου στο Κόρμπι, ο μοναδικός δρόμος που υπέστη εκτεταμένες ζημιές, δεν είναι απλώς ένας δρόμος, είναι μια φυσική κοίτη ρέματος που μπαζώθηκε. Το νερό δεν «εκδικείται»· απλώς ακολουθεί τη φυσική του πορεία. Το ίδιο ισχύει και για περιπτώσεις όπου υπόγεια γκαράζ μετατράπηκαν παράνομα σε κατοικήσιμους χώρους. Όταν ένας χώρος που δεν προορίζεται για κατοικία γεμίζει με έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές, ο κίνδυνος σε ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο είναι δεδομένος.
Σημαντικό είναι επίσης να θυμόμαστε κάτι που συχνά αποσιωπάται. Η διευθέτηση του ρέματος στο Κόρμπι ήταν ένα έργο που για δεκαετίες παρέμενε ξεχασμένο σε κάποιο συρτάρι. Ποιος έβαλε το θέμα ξανά στο τραπέζι; Ποιος πίεσε, συγκρούστηκε και έκανε την υπόθεση «πονοκέφαλο» για την Περιφέρεια ώστε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος. Και ο λόγος ήταν ένας, να θωρακιστεί η περιοχή και να προστατευθούν οι περιουσίες των κατοίκων στο μέλλον.
Αντίστοιχα φαινόμενα είδαμε και στη Βούλα, όπου το βουνό «κατέβασε» φερτά υλικά και πέτρες. Αυτό δεν είναι κάτι αφύσικο. Το βουνό κάηκε το 1974 και αντί να αναγεννηθεί με δάσος, οικοδομήθηκε. Τα σπίτια πήραν τη θέση της φυσικής βλάστησης. Οι άδειες αυτές δεν δόθηκαν από τη σημερινή δημοτική αρχή, ούτε από τον σημερινό Δήμαρχο. Όταν χτίζουμε στο βουνό, όταν μπαζώνουμε ρέματα, όταν οικοδομούμε πάνω σε φυσικές κοίτες όπως στην περίπτωση του Κόρμπι οι συνέπειες, δυστυχώς, είναι αναπόφευκτες.
Η σημερινή δημοτική αρχή δεν προσπαθεί να κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Αντίθετα, επιχειρεί να τα αντιμετωπίσει, σε ένα περιβάλλον χρόνιων λαθών και παραλείψεων δεκαετιών. Η κριτική είναι απαραίτητη. Όμως για να είναι δίκαιη, πρέπει να βασίζεται στα δεδομένα και όχι στον θυμό. Αν πραγματικά δεν θέλουμε να ζήσουμε ξανά τέτοιες εικόνες, ο δρόμος δεν είναι η στοχοποίηση και ο θυμός, αλλά η συνεργασία και η αποδοχή αληθειών που ίσως δεν μας βολεύουν.