Της Βασιλικής Σιούτη
Είχε αναφέρει επίσης ότι η οικογένεια, αναζητώντας τα πραγματικά περιστατικά για τον θάνατο του Σήφη Βαλυράκη, είχε βρεθεί «απέναντι σε ένα παρακράτος και σε ένα σύστημα που κάλυπτε τη δολοφονία του Σήφη», δηλώνοντας ικανοποιημένος από την Εισαγγελέα Εφετών που ζήτησε την άσκηση ποινικής δίωξης. «Η εισαγγελέας έδειξε θάρρος και παρέπεμψε την υπόθεση σε ανακριτή, αλλά οι επιφυλάξεις μας παραμένουν, διότι η υπόθεση παραμένει στη Χαλκίδα», είχε πει τότε, εκφράζοντας τις επιφυλάξεις της οικογένειας επειδή «όλοι είναι γνωστοί, καλύπτονται μεταξύ τους» και γι’ αυτό δεν έχουν εμπιστοσύνη, καθώς ισχυρίστηκε ότι και οι λιμενικές αρχές εκεί προσπάθησαν να καλύψουν το έγκλημα και αυτό πρέπει να διερευνηθεί.
«Το πολύ μεγάλο μαρτύριο άρχισε όταν σκοτείνιασε και τα ελικόπτερα άρχισαν τις έρευνες. Έψαχναν αλλού, σαν να είχαν εντολή να ψάξουν αλλού, και 19:30 λαμβάνω τηλεφώνημα από τον κουμπάρο μου που είχε βρει δύτες οι οποίοι δρούσαν ανεξάρτητα και μου λέει “τον βρήκαν και είναι σφαγιασμένος”», κατέθεσε. Ανέφερε επίσης ότι οι κατηγορούμενοι «είναι δύο βίαιοι άνθρωποι, εριστικοί, που έχουν χτυπήσει ξανά ανθρώπους και είναι χρυσαυγίτες, ενώ ο Σήφης ήταν δημοκράτης».
Είπε επίσης ότι εκείνος ενημέρωσε άμεσα το Λιμενικό για όσα είδε, αλλά δεν του έδωσαν σημασία. «Πήγα στις οχτώ το πρωί την επόμενη μέρα, για να καταθέσω. Είπα για το περιστατικό, είπα ότι είχαν μια λογομαχία για ένα περιστατικό. Είτε στον τοίχο μίλαγα είτε στον διοικητή της Ερέτριας, ήταν το ίδιο πράγμα».
Η δίκη συνεχίζεται για να φωτίσει όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα στη θάλασσα της Ερέτριας, όμως ο θάνατος του Σήφη Βαλυράκη δεν αποτελεί απλώς μια ανοιχτή δικαστική υπόθεση αλλά κι ένα ηθικό ζήτημα για την οικογένειά του που αρνήθηκε να αποδεχθΤί τη σιωπή και αναζητά την αλήθεια, σε μια χώρα όπου τη βλέπουν να μπαίνει συχνά στο αρχείο.
Παράρτημα
Κυβερνητικές θέσεις και δημόσια πορεία
Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το ΠΑΣΟΚ πρώτη φορά το 1977 και τελευταία το 2009. Υπήρξε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (Οκτώβριος 1981 – Νοέμβριος 1984), υφυπουργός Αθλητισμού (Ιούλιος 1985 – Ιούνιος 1988), υφυπουργός Δημόσιας Τάξης (Ιούνιος 1988 – Ιούλιος 1989 και Ιούλιος 1994 – Μάρτιος 1995) και υπουργός Δημόσιας Τάξης (Μάρτιος 1995 – Ιανουάριος 1996). Κατά τη θητεία του στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης είχε κατηγορηθεί από τις ΗΠΑ για συγκάλυψη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Το 2009, ταξιδεύοντας για Νέα Υόρκη, ανακλήθηκε η βίζα του ενώ βρισκόταν εν πτήσει και κρατήθηκε για ώρες στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, αλλά τελικά τού επιτράπηκε η είσοδος στις ΗΠΑ.
Άρθρο που έγραψε ο Σήφης Βαλυράκης το 2018 για τη χούντα και τις φυλακίσεις του
Ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη, χαρά θεού στη Φλωρεντία. Στην Piazza Della Signoria, μπροστά στο μπρούντζινο άγαλμα του Τσελίνι, που αναπαριστά τον μυθικό Περσέα να κρατά ψηλά το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας, απολαμβάνω τον καφέ μου. Ανακαλώ στη μνήμη τα περασμένα και προβληματίζομαι για τα μελλούμενα.
Θυμάμαι την 21 Απριλίου του 1967 στην Ελλάδα, το ξενοκίνητο πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Θυμάμαι την αντίσταση κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, τη σύλληψή μου από την ασφάλεια, την απομόνωση, την «ανάκριση», την πολύμηνη «περιποίηση» από την περιβόητη στρατιωτική αστυνομία στο ΕΑΤ-ΕΣΣΑ, τη βαριά καταδίκη μου από το έκτακτο στρατοδικείο, τη φυλακή.
Θυμάμαι την απόδρασή μου από τις φυλακές της Κέρκυρας τη νύκτα 19 Μαΐου 1971, τον τραυματισμό στο πέσιμο από τον πανύψηλο εξωτερικό τοίχο της φυλακής του συντρόφου μου Μπάμπη Γεωργακάκη, από την Κοξαρέ του Ρεθύμνου. Θυμάμαι το νυκτερινό πέρασμα στα παγωμένα ρεύματα, κολυμπώντας στο στενό από την Κέρκυρα στην Αλβανία, τη σύλληψή μου από τη συνοριακή περίπολο των Αλβανών στρατιωτών.
Δεν μπορώ να ξεχάσω την τρίχρονη καταδίκη μου από «λαϊκό δικαστήριο» στους Άγιους Σαράντα για τη παραβίαση των αλβανικών συνόρων, τους 18 μήνες στο «σταλινικό» στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας της Αλβανίας στο Fierι (περιγραφή Σολζενίτσιν στο βιβλίο του «Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς»). Δεν ξεχνώ τον πόνο της πείνας, το ψωμί με πριονίδι, τον πόνο του κρύου βουτηγμένοι στη λάσπη του χειμώνα, την αφόρητη ζέστη κάτω από την κυματοειδή αμιαντοσανίδα της σκεπής του αλβανικού στρατοπέδου το καλοκαίρι, τα ζωύφια που έστηναν χορό στην ανιπλυσιά μας.
Νοέμβριος 1973, στα μεγάφωνα προπαγάνδας του Emver Hotza χλιαρή αναφορά, ταραχές στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, υπάρχουν νεκροί και τραυματίες. Αλλαγή φρουράς στην Αθήνα, πέφτει ο δικτάτορας συνταγματάρχης Παπαδόπουλος. Έρχεται ο δικτάτορας ταξίαρχος Ιωαννίδης. Θεαματική αλλαγή στη συμπεριφορά των Αλβανών. Ο ίδιος αυτοπροσώπως ο διοικητής του στρατοπέδου με καλεί στο γραφείο του! Μου ανακοινώνει «επισήμως» πως η Αλβανική Βουλή (kouventipopulor) μου χαρίζει το υπόλοιπο της ποινής μου, με διαβεβαιώνει ότι ελευθερώνομαι, ούτε αυτός το πίστευε!
Με «εξαφανίζουν» στο πουθενά, με παχαίνουν με υπερσίτιση, με ντύνουν με κουστούμι «μιας χρήσης» και με φορτώνουν «cargo» με απόλυτη μυστικότητα την τελευταία στιγμή στο μικρό ελικοφόρο UPI χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα, με ένα πεντοδόλαρο στο χέρι και «τράνζιτ» στο αεροδρόμιο της Ρώμης, Fiumicino.
Ήμουν ελεύθερος, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Από το αεροδρόμιο της Ρώμης επικοινωνώ με τη Στοκχόλμη, την έδρα μου, και η είδηση της απελευθέρωσής μου γίνεται γνωστή στους συναγωνιστές μου.
Οι καραμπινιέροι με φιλοξενούν στο τμήμα ασφαλείας του Fiumicino, μεταφέροντάς μου το καλωσόρισμα και τις ευχές του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ο Αλέκος Παναγούλης με την Οριάνα Φαλάτσι με βρίσκουν πρώτοι λίγο μετά τα μεσάνυχτα, αγκαλιές και φιλιά, «μου θυμίζεις μυρωδιά φυλακής» μου λέει ο Αλέκος.
Το πρωί, με ειδική άδεια της ιταλικής κυβέρνησης, με βγάζει από το αεροδρόμιο η Αμαλία Φλέμινγκ. Η Αμαλία με φιλοξενεί στο σπίτι της στη Ρώμη με λίγες από τις γάτες της. Ο μουσμούσης της είχε μείνει αιχμάλωτος στην Αθήνα.
Η συνάντησή μου με τον ενθουσιώδη Ανδρέα Παπανδρέου, στη σκιά του Περσέα να κραδαίνει το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας, ολοκληρώνει τα καλωσορίσματα. Υπήρχε δουλειά να γίνει, το αντιδικτατορικό κίνημα, ο αγώνας για τη δημοκρατία δεν περιμένει, οφείλαμε να ξανακερδίσουμε τη χώρα μας.
Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με νέες απειλές, νέες προκλήσεις και νέα ζητήματα. Η περιοχή μας ανακατατάσσεται, μπαίνουν άλλα πιεστικά δεδομένα, τα Εθνικά μας Θέματα, οι δανειστές, η μειωμένη κυριαρχία, τα δημοσιονομικά και θεσμικά ελλείμματα, το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος, η ανάγκη για παραγωγικές θέσεις εργασίας, η ύφεση, η φτώχεια. Η Ελλάδα, η χώρα μας, βρίσκεται σε πολιορκία. Ο Περσέας καλείται να αναμετρηθεί ξανά με τη Μέδουσα. Είναι απολύτως αναγκαία η Εθνική Συνεννόηση. Να ξεπεράσουμε το εγώ, να επιστρατεύσουμε το εμείς. Να ξανακερδίσουμε με νέους αγώνες και θυσίες την πατρίδα μας.
lifo.gr