Λευκαδίτες ληστές στη δημοτική ποίηση του 19ου αιώνα

και το δεκαπενταύγουστο σκοτώνουν παλληκάρια.
Τον Σπύρο Ντσάμη εσκότωσαν οι Μπακοουβριώταις,
τρία καρτέρια του ’χανε ’ς τον πλάτανο, ’ς την βρύση,
μια μπαταριά του ’δώκανε, τίποτε δεν του ’κάμαν.μια κουμπουριά του ρίξανε, τον ’γγίζουν ’ς την καρδούλα,
συρτή φωνή παράσυρε ν’ όσο κι αν εδυνόταν.
— Πού είσαι, Μήτσο μ’ αδερφέ, ελάτε να με ’πάρτε,
τρεχάτε, και μ’ εσκότωσαν οι Μπακοουβριώταις.η μια τηράει την Καλή πηγή, κ’ η άλλη ’ς το Πανωχώρι,
η τρίτη, η καλλίτερη, μοιρολογάει και λέγει:
— Σήκω, Βαγγέλη, μίσεψε, και θα να σε σκοτώσουν.
— Πουλάκι μου, που τ’ άκουσες, πουλάκι μου, ποιος σ’ το ’πε;πολλά σκιαγέτια σώκαμε ’ς το Μάρκο Παπαρούνη.
Τα παλληκάρια ’σύναξε ’ς το Πανωχώρι πάει,
κ’ εκείνος τσου ’κατάλαβε κι απάνω τους χουμάει,
τρεις τουφεκιές του ’δώσανε, κι οι τρεις αράδ’-αράδα,η τρίτη, η φαρμακερή, μέσα ’ς τα φυλλοκάρδια.
συρτή φωνούλα ν’ έσυρε ν’ όσο κι αν εδυνόταν:
— Κλάψτε με, φίλοι, κλάψτε με, και συ γλυκειά μου μάνα,
και συ, δόλιε πατέρα μου, να κάνης καραέτι.