Συχνά τα όρια παρερμηνεύονται ως αιτήματα προς τους άλλους. Στην πραγματικότητα, τα όρια είναι εσωτερικές αποφάσεις που αφορούν το ποιες συμπεριφορές μπορούμε να ανεχτούμε συναισθηματικά, πότε χρειάζεται να απομακρυνθούμε και πώς αντιδρούμε όταν μια κατάσταση δεν αλλάζει. Με απλά λόγια, όριο δεν είναι αυτό που λέμε αλλά αυτό που κάνουμε στη συνέχεια.Σε πολλές οικογένειες, τα δύσκολα συναισθήματα αποφεύγονται. Μετά από μια έντονη σύγκρουση, δεν ακολουθεί ουσιαστική συζήτηση ή αποκατάσταση, αλλά μια σιωπηρή επιστροφή στην καθημερινότητα. Η ένταση υποχωρεί χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα. Έτσι, το άτομο μαθαίνει ότι η σύνδεση διατηρείται όχι μέσα από την επίλυση αλλά μέσα από την αποφυγή.Στις ενήλικες σχέσεις, οι παραβιάσεις ορίων δεν είναι πάντα θεαματικές. Μπορεί να εκδηλώνονται ως συναισθηματική απουσία, αποφυγή συζήτησης, ή συμπεριφορά που αγνοεί σταθερά τις ανάγκες του άλλου. Ένα ζευγάρι μπορεί να δείχνει λειτουργικό εξωτερικά, ενώ σημαντικά ζητήματα παραμένουν άλυτα.Η λύση δεν βρίσκεται στην αναζήτηση «καλύτερων ανθρώπων», αλλά στην ανάπτυξη διαφορετικής ανταπόκρισης όταν εμφανίζεται η δυσφορία. Η αναγνώριση των λεπτών παραβιάσεων, η αποδοχή των συναισθημάτων που γεννιούνται και η ανάληψη δράσης όταν κάτι δεν αλλάζει, είναι αυτά που διακόπτουν τον κύκλο.
Η κατανόηση ότι η σαφήνεια χωρίς πράξη δεν μεταβάλλει τη δυναμική μιας σχέσης αποτελεί κρίσιμο σημείο. Ορισμένες σχέσεις δεν μπορούν να εξελιχθούν επειδή είναι δομημένες πάνω σε μοτίβα που δεν έχουν ποτέ αμφισβητηθεί. Όταν όμως τα όρια εσωτερικεύονται ουσιαστικά, το επαναλαμβανόμενο μοτίβο σπάει και δημιουργείται χώρος για διαφορετικού τύπου συναισθηματική σύνδεση.