Υπάρχουν μόνο τρία καφενεία στα οποία πάνε οι ντόπιοι για να πουν τον πρωινό τους καφέ ή το ουζάκι τους το απόγευμα. Αλλά η Μηλιά, που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός, σήμερα δεν έχει ούτε έναν άνεργο.
Δουλεύοντας το ξύλο κατασκευάζουν και στην συνέχεια εμπορεύονται προϊόντα λαϊκής τέχνης και όχι μόνο. Αυτή η επαγγελματική δραστηριότητα συνέβαλε στην οικονομική ευημερία τους αλλά και στην ανακοπή του μεταναστευτικού ρεύματος προς το εσωτερικό και το εξωτερικό που είχε αρχίσει από τη δεκαετία του 1950.
Η οικονομία του χωριού στηρίζεται αποκλειστικά στο ξύλο. Οι 100 οικογένειες απασχολούνται αποκλειστικά στα 40 εργαστήρια ξυλογλυπτικής και επεξεργασίας του ξύλου, ενώ οι δύο δασικοί συνεταιρισμοί έχουν 60 μέλη.
Οι Μηλιώτες από μικρά παιδιά μαθαίνουν από τους μεγαλύτερους πως να δίνουν μορφή στο ξύλο και να φτιάχνουν βαρέλια, οικιακά σκεύη όπως πλάστες κουτάλες, θήκες για ψωμί, δοχεία για νερό και κρασί, κρεμάστρες, καθρέπτες και πολλά άλλα είδη, χρήσιμα για το σπίτι και τη διακόσμηση. Αρκετοί είναι αυτοί που εμπνέονται από τα ζώα του δάσους που τους περιβάλλει και δημιουργούν αρκούδες και λύκους, από ξύλο, ως διακοσμητικά.
Τελευταία οι Μηλιώτες κατήργησαν και το πετρέλαιο. Έφτιαξαν ξυλολέβητες για να ζεσταίνονται τους χειμώνες που στο χωριό είναι ιδιαίτερα σκληροί.