“Τότε είχαμε χαμηλότερο τίμημα και επιδότηση. Σήμερα έχουμε υψηλότερο κόστος, καμία επιδότηση και έντονο ανταγωνισμό”, σημείωσαν χαρακτηριστικά τα στελέχη του ομίλου. Ο ανταγωνισμός προέρχεται κυρίως από τερματικούς σταθμούς LNG κυρίως στην Πολωνία και δευτερευόντως στη Λιθουανία και την Κροατία, γεγονός που σημαίνει ότι οι τελικές ταρίφες χρήσης δεν θα καθοριστούν μονομερώς, αλλά θα προκύψουν μέσα από την πίεση της αγοράς.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο ακριβότερο, με χαμηλότερη – και απολύτως ανταγωνιστική – απόδοση. “Όποιος καταλήξει να το κάνει, θα είναι ευεργέτης για τη χώρα”, ειπώθηκε με νόημα, υπογραμμίζοντας τον στρατηγικό χαρακτήρα του έργου, παρά το περιορισμένο οικονομικό όφελος.
- Χωρητικότητα, πελάτες και κάθετος διάδρομος
Ο όμιλος δηλώνει ότι γνωρίζει τη “δουλειά καλύτερα από όλους”, καθώς βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους πιθανούς πελάτες που θα κλείσουν χωρητικότητα. Όπως σημειώθηκε, “λίγο-πολύ οι πελάτες θα είναι οι ίδιοι”, με το ενδιαφέρον να θεωρείται δεδομένο, υπό την προϋπόθεση ότι το έργο θα είναι οικονομικά βιώσιμο.
Σήμερα, η Ελλάδα μπορεί να εξάγει έως 10 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως: 5 bcm μέσω του IGB, 3,5 bcm από το Σιδηρόκαστρο και περίπου 1,5 bcm προς τη Βόρεια Μακεδονία και τη Σερβία. Το FSRU της Αλεξανδρούπολης έχει απεριόριστη πρόσβαση τόσο στον IGB όσο και στο Σιδηρόκαστρο, με βασική προϋπόθεση την πλήρη διακοπή του ρωσικού αερίου.
Οι εκτιμήσεις του ομίλου κάνουν λόγο για νέες ανάγκες 30-35 bcm στη Νοτιοανατολική Ευρώπη έως το 2030, με 16-17 bcm να αφορούν την αντικατάσταση του ρωσικού αερίου και άλλα τόσα να προκύπτουν από την οργανική αύξηση της ζήτησης. Παρ’ όλα αυτά, όπως τονίστηκε, “με τα σημερινά δεδομένα της αγοράς δικαιολογείται μόνο ένα νέο FSRU στην Ελλάδα”.
Κρίσιμο ζήτημα παραμένουν οι ταρίφες του κάθετου διαδρόμου. “Ο κάθετος διάδρομος δεν είναι φθηνός και το καράβι δεν επιδοτείται”, ανέφεραν στελέχη του ομίλου, προσθέτοντας ότι απαιτείται μείωση των ταριφών από τις εμπλεκόμενες χώρες ώστε να καταστεί ελκυστικό το συνολικό πακέτο. […]
- Αναβάθμιση του υφιστάμενου FSRU
Παράλληλα με το δεύτερο FSRU, εξετάζεται και η αναβάθμιση του υφιστάμενου σταθμού στην Αλεξανδρούπολη, αν και αυτό συνεπάγεται προσωρινή διακοπή της λειτουργίας του. Υπάρχουν δύο επίπεδα αναβάθμισης, με το βασικό σενάριο να προβλέπει αύξηση της δυναμικότητας από 5,5 σε περίπου 6,5 bcm, μέσω της προσθήκης επιπλέον αντλίας (από τέσσερις σε πέντε).
Το 2026 ο σταθμός αναμένεται να διαχειριστεί 40 ή και περισσότερα φορτία, έχοντας αφήσει πίσω του τα τεχνικά προβλήματα κατά την έναρξη λειτουργίας του. Υπενθυμίζεται ότι κάθε φορτίο αντιστοιχεί σε περίπου 100 εκατ. κυβικά μέτρα αερίου, δηλαδή 10 φορτία ισοδυναμούν με 1 bcm. […]
- Επενδυτικές αποφάσεις και ορίζοντας 20ετίας
Η τελική επενδυτική απόφαση για το GREGY τοποθετείται στο τέλος του 2026, ενώ για το δεύτερο FSRU εκτιμάται ότι απαιτούνται περίπου δύο χρόνια από τη λήψη της απόφασης έως την ολοκλήρωση της κατασκευής. Στο μεταξύ, ο όμιλος Κοπελούζου εκτιμά ότι “δύσκολα θα επιστρέψει σύντομα η Ευρώπη στο ρωσικό αέριο” και ότι για τα επόμενα 20 χρόνια “ούτε ένα κυβικό ρωσικού αερίου δεν θα κατευθυνθεί στην Ευρώπη”.
Σε αυτό το περιβάλλον, το 2026 δεν είναι απλώς ένα ακόμη έτος για τον όμιλο Κοπελούζου. Είναι το σημείο όπου θα κριθεί αν η Ελλάδα θα εδραιωθεί ως περιφερειακός κόμβος φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας – και αν μπορεί να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση σε μακροπρόθεσμο βιομηχανικό και εξαγωγικό πλεονέκτημα.
Χάρης Φλουδόπουλος
capital.gr