Ο Μπάμπης, που οδηγούσε ταξί και κάπνιζε Καρέλια Αγρινίου και σύχναζε στις ταβέρνες του Πειραιά, σκαρφάλωσε τρεις ορόφους απέξω μέχρι το μπαλκόνι και με κάποιο τρόπο έσωσε την Καραπάνου. Χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει μανιοκατάθλιψη και θεωρώντας όλα αυτά «μαλακίες και τρέλες της ηλικίας», της είπε: «Θα σε πάω εγώ σε μια ταβερνούλα και θα σου περάσουν όλα».Αυτό το «μου» τη συγκίνησε. Εκείνο το βράδυ η ταβέρνα μεταμορφώθηκε σε έναν τόπο αποδοχής, σε ένα θεραπευτήριο. Άρχισε να τρώει με σχετική απόλαυση και ηρεμία. Ο Μπάμπης δεν ήθελε να την κουτουπώσει, αλλά να τη φροντίσει όπως φροντίζουν ένα παιδί. Την υποδέχτηκε στον κόσμο του σαν να ήταν μια ανατρεπτική φροντίστρια νοσοκόμα. Την έβαλε στο ταξί με λαϊκά στο κασετόφωνο και, χωρίς να ξέρει από ανθρωπολογίες ή θεραπείες, με το φαΐ έχτισε ένα τελετουργικό: κάποιον, έστω μια φορά, να σε ταΐσει στο στόμα.Ο «ανυποψίαστος» και λαϊκός Μπάμπης, μέσα στην ισοπεδωτική του προσέγγιση για την ψυχική υγεία, έκρυβε μια βαθιά φιλοσοφία, συμπυκνωμένη στη φράση του: «Όλα καταστρέφονται πολύ εύκολα. Είναι άχρηστα τα πράγματα».Υπήρξαμε παιδιά με τραυματισμένα γόνατα και, ευτυχώς, κάποιος άνοιξε την αυλή του και μας μάζεψε, βάζοντας ένα πιάτο φαγητό μπροστά μας ως ένδειξη φροντίδας.Ή όπως λέει κι ένα άλλο ποίημα: καμιά φορά πρέπει να καταργήσεις τον ουρανό και όλο τον κόσμο και να αφήσεις μονάχα μια ταβέρνα, ένα ποτό, ένα τραγούδι κι εσύ — εσύ να περνάς απ’ έξω, να σε βλέπω.