Διονύσης Ιθακήσιος Από την άλλη πλευρά όμως, η σύγκριση ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη τετραετία είναι αναπόφευκτη και όχι υπέρ της κυβέρνησης…
Η περίοδος 2019-2023 είχε καθαρές προτεραιότητες και μια αίσθηση εκκίνησης. Πολλές υπηρεσίες του κράτους πέρασαν με επιτυχία στο eGov, ενώ, παράλληλα, υπήρχε άμεση ανάγκη η οικονομία να αποκαταστήσει την αξιοπιστία της και η χώρα να αφήσει πίσω της, όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά, την τραυματική δεκαετία της χρεοκοπίας. Στα κεντρικά διακυβεύματα –ψηφιακό κράτος, ενίσχυση της Άμυνας, αντιμετώπιση Μεταναστευτικού– ήρθε να προστεθεί η διαχείριση της πανδημίας, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη στην αποτελεσματικότητα του Πρωθυπουργού και οδηγώντας τελικά τη Νέα Δημοκρατία στο 41% το 2023.
Η δεύτερη τετραετία, από το 2023 μέχρι σήμερα, είναι πιο σύνθετη, λιγότερο “καθαρή” ως προς το αφήγημα και τις κεντρικές πολιτικές περισσότερο απαιτητική ,εκτεθειμένη στη φθορά της εξουσίας και στις κοινωνικές αντιφάσεις που παράγει η ίδια η κανονικότητα. Η πρώτη θητεία, ωστόσο, παραμένει το ισχυρό θεμέλιο της πολιτικής κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το ψηφιακό κράτος δεν υπήρξε απλώς ένα επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά μια ουσιαστική τομή στην καθημερινή σχέση πολίτη και διοίκησης. Στο Mεταναστευτικό, παρά τις εντάσεις και τις διεθνείς πιέσεις, διαμορφώθηκε ένα πλαίσιο ελέγχου και διαχείρισης που απείχε από τις εικόνες αποσύνθεσης του παρελθόντος και, σε ένα βαθμό, πρόλαβε την κατεύθυνση προς την οποία κινήθηκε ολόκληρη η Ευρώπη. Η ενίσχυση της εθνικής άμυνας, σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, προσέφερε στη χώρα έναν διαφορετικό βαθμό αυτοπεποίθησης. Και, πάνω απ’ όλα, η διαχείριση της πανδημίας –με όλα τα λάθη που εκ των υστέρων αναγνωρίζονται– κατέδειξε ότι το κράτος μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσει, να οργανωθεί και να πείσει, όταν πέφτει εκεί όλο το βάρος της κυβερνητικής προσπάθειας.