Του Δημήτρη Βαλάντη ΚαραμπουρούνηΥπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν κάποιοι που αυτοαποκαλούνται «δημοσιογράφοι» έχουν στοιχειώδη γνώση του αντικειμένου για το οποίο γράφουν ή αν απλώς αναζητούν εντυπώσεις, κλικ και εύκολους ενόχους ή αν εξυπηρετούν έναντι αμοιβής σκοτεινά και υπόγεια συμφέροντα στοχοποιώντας ανθρώπους.Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, γιατί η σκόπιμη σύγχυση δεν είναι ούτε άγνοια ούτε αφέλεια είναι όμως επικίνδυνη.
Ακόμα χειρότερο: το κείμενο επιχειρεί συνειδητά να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον των αστυνομικών του «100», παρουσιάζοντάς τους ως αδιάφορους ή ανίκανους, ενώ στην πραγματικότητα έκαναν ακριβώς αυτό που ορίζει ο νόμος.
Αν κάποιοι θέλουν μια αστυνομία που να συλλαμβάνει με βάση ανώνυμα τηλεφωνήματα, ας το πουν καθαρά.
Ας πουν ότι δεν τους ενοχλεί η κατάργηση των δικαιωμάτων, αρκεί να γράφεται ένα «πιασάρικο» άρθρο.
Μέχρι τότε, λίγη σοβαρότητα δεν θα έβλαπτε.
Γιατί η ευθύνη του δημοσιογράφου δεν είναι να φωνάζει πιο δυνατά από τους άλλους, αλλά να ξέρει τι γράφει και ποιες συνέπειες έχει αυτό που γράφει.
Απο την άλλη είναι και φυσικό ο κάθε “δημοσιογράφος” να μη φοβάται τις συνέπειες αυτών που γράφει, διότι παρά τους τόνους “μπούρδας” που έχουν γραφτεί και ειπωθεί ούτε ένας έχει περάσει ποτέ από πειθαρχικό οποιασδήποτε Ένωσης της Θεσσαλονίκης.