«Τα παιδιά μου είναι μεγάλα. Έχω κάνει ένα δωμάτιο αυθαίρετο το 1989 και ήταν 20 – 25 κεραμίδια σε κοινόχρηστο χώρο. Με έναν νόμο που δεν θυμάμαι τώρα έδινε σε όλους το δικαίωμα να κάνουν τακτοποίηση. Αυτό έκανα και εγώ. Απευθύνθηκα σε έναν μηχανικό και δεν μου είπε άνθρωπέ μου δεν γίνεται αυτό. Ήρθε ο κορονοϊός και σταμάτησε ο άνθρωπος και έγινε καταγγελία παό τη συνέλευση και από τον αντίδικο και έγινε μια λανθασμένη καταγγελία. Εγώ προσέφυγα στο συμβούλιο της Πολεοδομίας, ο αντίδικος, ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας απευθύνθηκε στο Εφετείο. Το Εφετείο έστειλε ξανά την υπόθεση στην Πολεοδομία. Ο δικηγόρος μου μου είπε υπάρχουν δύο λύσεις: Θα πας στην Πολεοδομία να δεις τι θα κάνεις αλλιώς θα κάνουμε έφεση. Πήγα στην Πολεοδομία και βρήκα τον διευθυντή μου είπε να βγάλω μια άδεια εκτέλεσης εργασιών, θα ρίξεις τα κεραμμύδια, θα στείλω έναν μηχανικό να ελέγξει και είσαι εντάξει. Όταν ο κύριος αυτός μετά από δυο-τρεις μήνες έφυγε με σύνταξη άρχισαν και μου έλεγαν άλλα. Άρχισαν να μου στέλνουν έγγραφα ότι δεν γίνεται αποδεκτό το ένα και το άλλο», εξιστόρησε.
Ακολουθήστε μας σε Google News, Facebook και Instagram και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.