Οι πρώτες ημέρες του νέου χρόνου συνοδεύονται συχνά από μία ανάγκη να είμαστε ειλικρινής. Ο θόρυβος των γιορτών έχει κοπάσει. Τα συνθήματα του «νέα χρονιά, νέος εαυτός» μοιάζουν ήδη αδύναμα. ΤΟ ΟΡΙΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Όταν η συζήτηση πηγαίνει στα όρια, η Κατερίνα δεν μιλά για κανόνες ή τελεσίγραφα. «Αν και δεν πρόκειται για ρητό όριο», λέει, «πιστεύω ότι αυτό που φοβούνται περισσότερο οι άνθρωποι είναι να μην είναι αυτό που νομίζουν ότι οι άλλοι θέλουν να είναι». Αυτός ο φόβος, εξηγεί, οδηγεί σε αμέτρητες σιωπηλές προδοσίες του εαυτού. «Υπήρξαν κρίσιμες στιγμές όπου θα έπρεπε να είχαν πει ‘όχι’ και είπαν ‘ναι’, ή να ζητήσουν αυτό που ήθελαν αντί να καταπνίξουν τις επιθυμίες τους», λέει. «Το να ζεις αυθεντικά είναι το μεγαλύτερο όριο που μπορείς να θέσεις», προσθέτει. «Και πρέπει να προστατεύεται με κάθε κόστος». ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Στη δουλειά της με ανθρώπους, ακούει λιγότερο την επιφανειακή αφήγηση και περισσότερο ό,τι βρίσκεται κάτω… από την επιφάνεια. «Αυτό που αφουγκράζομαι είναι η φωνή του παιδιού μέσα τους», εξηγεί. «Συχνά από αυτό το κομμάτι πηγάζουν ο φόβος και τα αρνητικά μοτίβα». Η λύση δεν είναι η πειθαρχία, αλλά η σχέση — που ξεκινά από το πιο ανθρώπινο αίτημα για ανάπαυση, αναγνώριση και ασφάλεια. «Η πιο μεταμορφωτική μέθοδος είναι να ακούς με συμπόνια και να είσαι πρόθυμος να προσφέρεις αυτό που σου ζητείται», λέει. «Τη στιγμή που δίνεις στον εαυτό σου ακριβώς αυτό που αντιστεκόσουν να του δώσεις, τότε βλέπεις ουσιαστική αλλαγή στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου». ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ Η δουλειά της Κατερίνας αγγίζει έντονα νέους ανθρώπους που παλεύουν με κοινωνικό άγχος, υπερ-επαγρύπνηση και συνεχή αυτοπαρακολούθηση. «Το πιο συχνό μοτίβο που παρατηρώ είναι το κοινωνικό άγχος», λέει. «Όλοι προσπαθούν να είναι αυτό που νομίζουν ότι πρέπει, για να κερδίσουν αποδοχή». «Υπεραναλύουν το πώς γίνονται αντιληπτοί», εξηγεί. «Βλέπουν μικρο-απορρίψεις κρυμμένες μέσα σε αθώες συμπεριφορές». Αυτό, λέει, δεν είναι προσωπική αποτυχία, αλλά πολιτισμικό φαινόμενο. ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ: ΕΡΓΑΛΕΙΟ Ή ΠΑΓΙΔΑ; Η Κατερίνα Ελευθερίου δεν δαιμονοποιεί τα social media. «Ναι και όχι», απαντά όταν ρωτάται αν ενισχύουν την αυτοεγκατάλειψη. «Μπορούν να οδηγήσουν σε υπερ-επαγρύπνηση», αναγνωρίζει. «Αλλά μπορούν επίσης να βοηθήσουν τους ανθρώπους να βρουν ευθυγραμμισμένες κοινότητες στις οποίες αλλιώς δεν θα είχαν πρόσβαση». Η δική της πορεία αποδεικνύει ότι η αυθεντικότητα στο διαδίκτυο είναι εφικτή. «Ολόκληρη η δημιουργική μου καριέρα χτίστηκε online χωρίς να θυσιάσω την αυθεντικότητά μου», λέει. «Η ισορροπία είναι δυνατή». ΚΑΙ ΞΑΝΑ… ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ Καθώς το 2026 ξεδιπλώνεται, το μήνυμα της δεν αφορά το να γίνουμε καλύτεροι, αλλά το να γίνουμε ειλικρινείς — όχι με στόχους που τιμωρούν αυτό που είμαστε, αλλά με δεσμεύσεις που στηρίζουν αυτό που γινόμαστε. «Η δουλειά», μας θυμίζει, «δεν έχει να κάνει με το να αποδείξεις κάτι. Έχει να κάνει με το να επιλέγεις επιτέλους τον εαυτό σου, με συνέπεια». Ακόμη κι αν κανείς δεν βλέπει, ακόμη κι αν έχουμε πέσει χίλιες φορές, η αφοσίωση στο να τηρούμε τις υποσχέσεις μας προς τον εαυτό μας —χωρίς να περιμένουμε να ευθυγραμμιστούν όλα τέλεια— ίσως να είναι η πιο ριζοσπαστική απόφαση της νέας χρονιάς.
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Παροικια – Neos Kosmos .