Κοντά στη Νικόπολη του Πόντου –ή Σεμπινκαραχισάρ, όπως ονομάζεται σήμερα η πόλη της επαρχίας Κερασούντας– ένα παλιό μοναστήρι λαξευμένο στο βράχο έχει επιστρέψει στη δημόσια ζωή, όχι πια ως χώρος λατρείας αλλά ως σταθμός στον χάρτη του πολιτιστικού και θρησκευτικού τουρισμού της Τουρκίας.
Αν η Παναγία Σουμελά αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο παράδειγμα αυτής της επανανοηματοδότησης, η Παναγία της Νικόπολης φαίνεται να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο.
Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική θυμίζει, αν και σε μικρότερη κλίμακα, την περίφημη μοναστική εγκατάσταση στην Τραπεζούντα – η θέση πάνω σε βράχο και η θέα στην γύρω κοιλάδα την καθιστούν αξιοσημείωτη. Ένα άλλο κοινό στοιχείο είναι ότι αποτέλεσε παμποντιακό προσκύνημα και ότι πανηγύριζε τον Δεκαπενταύγουστο.
Στο μοναστήρι ανέβαινε κανείς από το ελικοειδές μονοπάτι που υπάρχει ακόμα. Κόσμος το επισκεπτόταν όλο το χρόνο γιατί θεωρούνταν θαυματουργό. Όταν πια ερήμωσε, αφέθηκε μέχρι που κατάρρευσε στο μεγαλύτερο μέρος του.
Η αποκατάσταση έχει φέρει επισκέπτες, και μαζί τους εισόδημα σε μια περιοχή που δεν έχει πολλές άλλες δομές τουρισμού.