Στην πορεία του, προχώρησε και πέρα από τα όρια του έντυπου λόγου. Επένδυσε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, σε μια εποχή που τέτοιες πρωτοβουλίες στην περιφέρεια απαιτούσαν τόλμη, οικονομικό ρίσκο και κυρίως πίστη στον σκοπό. Με τις κινήσεις του αυτές, έφερε πιο κοντά την άμεση ενημέρωση στους κατοίκους της Θεσπρωτίας, δίνοντας σε γεγονότα και πρόσωπα βήμα που διαφορετικά θα έμεναν εκτός δημόσιας σφαίρας.
Αργότερα, αντιλαμβανόμενος εγκαίρως τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, στήριξε και τη διαδικτυακή ενημέρωση, αναγνωρίζοντας ότι το μέλλον περνά μέσα από την ταχύτητα, την προσβασιμότητα και τη διαρκή ροή της πληροφορίας. Η σχέση του με την ενημέρωση δεν ήταν ποτέ «επαγγελματική ρουτίνα», ήταν στάση ζωής.Κατασκευή ιστοσελίδωνΤο ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε σε στήλη του για χρόνια «Αλεξη-κέραυνος» έγινε αναγνωρίσιμο και ταυτίστηκε με παρεμβάσεις που έδιναν τόνο και κατεύθυνση στη δημόσια συζήτηση. Δεν δίσταζε να αναδείξει προβλήματα, να επισημάνει λάθη, να ζητήσει ευθύνες, να καταγράψει τις παραλείψεις. Το έκανε, όμως, όχι για να «θορυβήσει», αλλά γιατί πίστευε ότι αυτή είναι η ουσία της δημοσιογραφίας: να ελέγχει, να φωτίζει, να πιέζει για λύσεις. Και κυρίως, να στέκεται στην πλευρά της κοινωνίας.Ο Αλέξης Αναστασίου υπηρέτησε τη Θεσπρωτία και μέσα από θέσεις ευθύνης στη δημόσια διοίκηση ως διευθυντής του τότε ΙΚΑ. Η εμπειρία αυτή δεν τον απομάκρυνε από τη δημοσιογραφική του ταυτότητα. Αντίθετα, του πρόσθεσε γνώση των μηχανισμών, κατανόηση των δομών και επίγνωση των πραγματικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο πολίτης όταν έρχεται αντιμέτωπος με το κράτος. Εκείνος, σύμφωνα με όσους τον γνώρισαν, είχε ως προτεραιότητα τη βελτίωση της εξυπηρέτησης και τη λειτουργικότητα, με στόχο να αισθάνεται ο πολίτης ότι δεν είναι «αριθμός».Η δουλειά του επηρέασε τη ζωή της περιοχής όχι μόνο γιατί ενημέρωνε, αλλά γιατί κινητοποιούσε. Έφερνε θέματα στην επιφάνεια. Δημιουργούσε πίεση. Άνοιγε συζητήσεις. Έδινε ορατότητα σε ζητήματα που αλλιώς θα περνούσαν απαρατήρητα. Για πολλές δεκαετίες, ο τοπικός δημόσιος διάλογος στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη δική του επιμονή να μη «συνηθίζεται» το πρόβλημα, αλλά να λύνεται.Τα μέσα που δημιούργησε, οι τίτλοι που στήριξε, οι άνθρωποι που ανέδειξε, οι μάχες που έδωσε, οι ιδέες που άφησε πίσω του, λειτουργούν ως ζωντανή κληρονομιά. Η ύπαρξη και η συνέχεια των δημοσιογραφικών του «παιδιών» είναι ένα διαρκές υπενθύμισμα ότι ο Αλέξης Αναστασίου δεν έζησε για να περάσει απλώς από τη ζωή, αλλά για να αφήσει ίχνος.Το πάθος του για τη δημοσιογραφία ήταν θρυλικό. Συχνά τον θυμούνται να κρατά ένα ποτήρι ουίσκι Ballantine’s στο ένα χέρι και ένα στυλό στο άλλο, έτοιμος να σημειώσει μια ιδέα ή μια είδηση ακόμη και πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, αν χρειαζόταν. Η ανήσυχη φύση του δεν του επέτρεπε να αφήσει καμία στιγμή ανεκμετάλλευτη – κάθε εμπειρία μπορούσε να γίνει άρθρο, κάθε αδικία έπρεπε να διορθωθεί. Με αυτή την έννοια, ο Αλέξης Αναστασίου ζούσε και ανέπνεε για την αποστολή της ενημέρωσης.
Όπως έγραψατην ημέρα του θανάτου του, «Ο άνθρωπος πεθαίνει όταν τον ξεχάσουμε ή όταν περάσει απαρατήρητος από τη ζωή μας», και ο Αλέξης «ζει μέσα από όλους όσοι τον θυμούνται, όσοι αγάπησαν το έργο του και όσοι εμπνέονται από το παράδειγμά του».
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, η φράση αυτή αποδεικνύεται αληθινή: ο Αλέξης ζει μέσα από το έργο του και την επιρροή που συνεχίζει να ασκεί.
thespro.gr