Στην διάρκεια της εκδήλωσης που συνόδευσε μουσικό ρεμπέτικο σχήμα, έγινε αναφορά στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού και του τρόπου με τον οποίο αυτό τελικά μπήκε σε κάθε ελληνικό σπίτι.
Ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δράμας κ. Αθανάσιος ΔιαλεκτόπουλοςΣτην διάρκεια της εκδήλωσης έγινε ένα μουσικό σεργιάνι στο παρελθόν που συνοδεύτηκε με προβολή οπτικού υλικού και αναφορές στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά από το βήμα της εκδήλωσης ο κ. Διαλεκτόπουλος «Ήρθαμε εδώ για να ανοίξουμε το σεντούκι της ρωμιοσύνης. Εκεί που κρύβονται οι καημοί, οι έρωτες και τα “πιστεύω” των ανθρώπων, που περπάτησαν με το καπέλο στραβά και την καρδιά ορθή. Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι το παράπονο του πρόσφυγα, ο τσαμπουκάς του φυλακισμένου, το δάκρυ του λιμανιού και η περηφάνια του απόκληρου που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι σε κανέναν “δήθεν”. Είναι η ιστορία μας γραμμένη πάνω σε τέσσερις χορδές, τότε που το φιλότιμο ήταν νόμος και η “μπέσα” ήταν το μόνο νόμισμα που περνούσε στην πιάτσα».
Η εκδήλωση ταξίδεψε τους θεατές πίσω στο χρόνο, στους τεκέδες του Πειραιά, στα σοκάκια της Σύρου και στις ακρογιαλιές του Τσιτσάνη. Έγινε αναφορά σε ανθρώπους που αγάπησαν βαθιά και πόνεσαν αντρίκεια. Κάθε «πενιά» [που ακούστηκε στην διάρκεια της πολύ ενδιαφέρουσας αυτής εκδήλωσης είχε πίσω της μια ιστορία βαριά, γεμάτη αλήθεια και ντόμπρα αισθήματα, από την εποχή που εμφανίστηκε το ρεμπέτικο αλλά και αργότερα.
Ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δράμας κ. Αθανάσιος ΔιαλεκτόπουλοςΣτην διάρκεια της εκδήλωσης έγινε ένα μουσικό σεργιάνι στο παρελθόν που συνοδεύτηκε με προβολή οπτικού υλικού και αναφορές στην ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά από το βήμα της εκδήλωσης ο κ. Διαλεκτόπουλος «Ήρθαμε εδώ για να ανοίξουμε το σεντούκι της ρωμιοσύνης. Εκεί που κρύβονται οι καημοί, οι έρωτες και τα “πιστεύω” των ανθρώπων, που περπάτησαν με το καπέλο στραβά και την καρδιά ορθή. Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι το παράπονο του πρόσφυγα, ο τσαμπουκάς του φυλακισμένου, το δάκρυ του λιμανιού και η περηφάνια του απόκληρου που δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι σε κανέναν “δήθεν”. Είναι η ιστορία μας γραμμένη πάνω σε τέσσερις χορδές, τότε που το φιλότιμο ήταν νόμος και η “μπέσα” ήταν το μόνο νόμισμα που περνούσε στην πιάτσα».
Η εκδήλωση ταξίδεψε τους θεατές πίσω στο χρόνο, στους τεκέδες του Πειραιά, στα σοκάκια της Σύρου και στις ακρογιαλιές του Τσιτσάνη. Έγινε αναφορά σε ανθρώπους που αγάπησαν βαθιά και πόνεσαν αντρίκεια. Κάθε «πενιά» [που ακούστηκε στην διάρκεια της πολύ ενδιαφέρουσας αυτής εκδήλωσης είχε πίσω της μια ιστορία βαριά, γεμάτη αλήθεια και ντόμπρα αισθήματα, από την εποχή που εμφανίστηκε το ρεμπέτικο αλλά και αργότερα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Δράμα Archives – Χρονικά της Δράμας .