Ο Σύλλογος Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας, με ιδιαίτερη χαρά, παρουσιάζει την παράσταση «7», μια σύνθεση θεατρικών αποσπασμάτων που αναδεικνύουν διαχρονικά και βαθιά ανθρώπινα ζητήματα.
Καθοριστική υπήρξε η συμβολή του σκηνοθέτη Φίλιππου Ζαρφειάδη, ο οποίος, με τη σκηνοθετική του καθοδήγηση και τις εύστοχες οδηγίες του, συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση και την ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος.
Μέσα από έξι επιλεγμένες σκηνές από σημαντικά έργα του παγκόσμιου και ελληνικού ρεπερτορίου, ξεδιπλώνονται θεματικές όπως η μνήμη, η επιθυμία, η μοναξιά, η μητρότητα, η ματαίωση και η εξουσία:
Μνήμη
1.Παιχνίδια στη Σοφίτα της Λ. Χέλμαν
Λίλυ (Φαίη Γιαννικάκη), Μις Κάρυ (Κατερίνα Κονταξάκη)
«Η ζωή ορισμένων ανθρώπων πρέπει να είναι γερά ασφαλισμένη και έτσι πρέπει να μείνει, ακούς;»
Δύο γυναίκες σε έναν χώρο γεμάτο παρελθόν. Ό,τι ξεχάστηκε επιστρέφει· ό,τι κρύφτηκε αποκαλύπτεται.
Επιθυμία
2. Αρρώστια της νιότης του Φ. Μπρούκνερ
Σόνια (Βάσω Κατσαβριά), Πέτρος (Γιώργος Χριστάκης)
«Χτύπα με, αν με αγαπάς, χτύπα με»
Η χαμένη γενιά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αναζητά τον έρωτα μέσα στην παρακμή. Η επιθυμία γίνεται κραυγή λίγο πριν την οριστική πτώση.
Μοναξιά
3. Το παιχνίδι της μοναξιάς του Γ. Γκίμπσον
Τζέρυ (Ανδρέας Γιαννακουδάκης), Γκίτλ (Μαρία Νάσταρη)
«Θέλω να φύγω και να ανασάνω, να ανασάνω»
Μια συνάντηση που υπόσχεται πολλά και τελικά αφήνει τους δύο ακόμη πιο μόνους.
Μητρότητα
4. Η μάνα αυτούνού της Ε. Ζάχου – Ταχτσή
Μάνα (Μαριάννα Μελετάκη και Νατάσα Χατζηγεωργίου)
«Μονάχα η αγάπη ημερεύει τον άνθρωπο, Κώστα, κι εμείς τη στερηθήκαμε»
Η ζωή του Κώστα Ταχτσή μέσα από την αφήγηση της ίδιας της μητέρας του.
Ματαίωση
5.Ο Θάνατος του εμποράκου του Α. Μίλλερ
Μπιφ (Αλί Ιρφάν), Γουίλι (Κώστας Βασαρμίδης), Λίντα (Μαρία Γιαλούση)
«Ένα δολάριο την ώρα με πληρώνουν, Γουίλι. Τόσο αξίζω»
Όνειρα, προσδοκίες και το αμερικανικό όνειρο που καταρρέει.
Εξουσία
6.Οι Δούλες του Ζ. Ζενέ
Σολάνζ (Δήμητρα Πανάγου), Κλαίρη (Μαρία Τροχοπούλου)
«Χωρίς την κυρία, δούλα δεν υπάρχει»
Ποιος είναι ποιος; Ένα παιχνίδι εξουσίας όπου όλα μετατοπίζονται.
7.Εσύ…
Η έβδομη ιστορία, ανοιχτή και άγραφη, μετατοπίζεται στον ίδιο τον θεατή, προσκαλώντας τον όχι μόνο να αναγνωρίσει και να νιώσει, αλλά και να συνεχίσει εσωτερικά αυτό που ξεκινά επί σκηνής.
Η παράσταση δεν επιδιώκει να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία, αλλά να φωτίσει στιγμές ,θραύσματα ζωής. Μέσα από αυτή τη δημιουργική διαδικασία, το ερασιτεχνικό θέατρο αναδεικνύεται ως ένας ζωντανός χώρος έκφρασης, συνεργασίας και ουσιαστικής επικοινωνίας.
Δ.Σ του Συλλόγου Φίλων Θεάτρου Ιεράπετρας