Μια υπόθεση που σημάδεψε το Δασαρχείο Πολυγύρου επέστρεψε στο προσκήνιο μέσα από δικαστική απόφαση, αποκαλύπτοντας καθυστερήσεις, παραγραφές και χαμένες ενέργειες ετών.
Μία από τις πιο συζητημένες υποθέσεις διοικητικής δυσλειτουργίας στη Χαλκιδική επανήλθε στο προσκήνιο, ύστερα από την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που έκρινε αθώα λόγω αμφιβολιών υπάλληλο του Δασαρχείου Πολυγύρου για παράβαση καθήκοντος.
Η υπόθεση είχε ξεκινήσει μετά από έρευνα των αρμόδιων αρχών το 2021, όταν στο εσωτερικό της υπηρεσίας εντοπίστηκε μεγάλος αριθμός εκκρεμών φακέλων και μηνύσεων που παρέμεναν χωρίς καμία ενέργεια για χρόνια. Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, εκατοντάδες υποθέσεις είχαν μείνει στάσιμες από το 2016 έως το 2021, ενώ δεκάδες εξ αυτών οδηγήθηκαν σε παραγραφή.
Ανάμεσα στις εκκρεμότητες υπήρχαν σοβαρές περιπτώσεις που σχετίζονταν με παραβάσεις σε δασικές εκτάσεις, αποφάσεις αναδάσωσης που δεν προχώρησαν, πρόστιμα που δεν επιβλήθηκαν, αλλά και υπηρεσιακές πράξεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.
Η κατηγορούμενη υποστήριξε ενώπιον του δικαστηρίου ότι δεν υπήρχε πρόθεση συγκάλυψης ή προσωπικού οφέλους, αλλά αδυναμία διαχείρισης του φόρτου εργασίας και πλήρης υπηρεσιακή κατάρρευση. Το δικαστήριο αποδέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε δόλος και την απάλλαξε.
Πέρα από την ποινική εξέλιξη, η υπόθεση αφήνει ένα βαθύτερο αποτύπωμα: αναδεικνύει πώς η υποστελέχωση, η έλλειψη ελέγχου και η διοικητική αδράνεια μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρές συνέπειες για πολίτες, περιβάλλον και δημόσια εμπιστοσύνη.
Για τη Χαλκιδική, όπου η γη, τα δάση και οι χρήσεις τους αποτελούν διαχρονικά κρίσιμο ζήτημα, η συγκεκριμένη ιστορία λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι όταν οι μηχανισμοί του κράτους καθυστερούν, το κόστος συχνά το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.