Άλλο ένα μικρό κουίζ μνήμης από το παλιό Αργοστόλι: αυτή η μικρή πλατεία δεν ήταν ποτέ μεγάλη στους χάρτες, αλλά για μια ολόκληρη γειτονιά ήταν σημείο στάσης, κουβέντας και ανάσας.Και μπορούσε να γίνει ξανά έτσι. Με λίγα παγκάκια, πέργκολες, δέντρα, χαμηλό φωτισμό, πράσινο, ένα μικρό σημείο ανάπαυσης για τους ανθρώπους της γειτονιάς. Όχι κάτι υπερβολικό. Όχι κάτι ακριβό. Μια απλή, ανθρώπινη παρέμβαση.Μερικές φορές, η διαφορά ανάμεσα σε έναν ζωντανό δημόσιο χώρο και σε έναν “κρανίου τόπο” δεν είναι τα χρήματα. Είναι η αντίληψη. Είναι το όραμα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο kefaloniapress.gr .