Γράφει ο Παναγιώτης Σκληρός
Ήσουν απλός, λιτός, τολμηρός και καινοτόμος. Και γνήσιο παιδί της δυτικής όχθης με ακούσματα από το Βάλτο αλλά και τους ήχους της καντάδας. Έγραψαν και θα γράψουν τόσο ωραία λόγια πολλοί για σένα που υπήρξες μεγάλος, σπουδαίος και νομίζω ανεπανάληπτος.
Δεν ήθελα να γράψω πεζά πράματα που θα απομυθοποιούσαν το φίλο μέσα μου. Καλύτερα να μείνεις μύθος κι εγώ τυχερός που σε είχα. Όμως, άκου, πέρασε σήμερα απ την αγορά ο Στάθης, ξέρεις. Τον φώναζες ¨Αγλαΐα¨ και ψευτογελούσες επειδή πάντα σου απαντούσε, ¨έλα Κυριάκο¨. Μου λέει ¨τι θα κάνουμε για τον Κυριάκο που έφυγε¨? Του λέω Στάθη, έγραψαν και γράφουν μορφωμένοι άνθρωποι για το πολύ μεγάλο έργο που δημιούργησε και αφήνει. Ναί μου λέει ¨αλλά εσύ να γράψεις γι αυτά που ζήσαμε όταν ήσασταν , όταν είμαστε μαζί¨. Και λέω να του κάνω το χατήρι, έτσι απλά και δύσκολα που θα έλεγε κι ο άλλος φίλος ο Πάνος. Όχι πένθιμα μα ρεαλιστικά ακούγοντας την ¨Παραγγελιά¨σου (1982). Κάτι σαν αποχαιρετισμό απ όλους εμάς που δουλέψαμε κάτω από την μπαγκέτα σου τέσσαρα χρόνια για να αλλάξουν τα πράγματα στα πολιτιστικά του τόπου.
Και άλλαξαν τότε, όπως λένε. Μιλάω λοιπόν φίλε, για τον Στάθη, τη Διδώ, τον Αντρέα, την Ιωάννα, τον Φώντα, τη Θοδώρα, τον Κώστα, τον Γιώργο, τον Σωτήρη, τον Βούλη , μα και τον Βασίλη τον σπόνσορα όπως τον έλεγες. Και να σ αποχαιρετήσουμε φίλε, όπως εκεί στην είσοδο του Πνευματικού κέντρου, έσφιγγες το χέρι στις μεγάλες δόξες της μουσικής και της τέχνης που ανταποκρινόταν στο κάλεσμά μας.
Ήταν πολλοί αλλά θ αναφέρω έτσι πρόχειρα την κοκκινομάλα την Μίλβα, την ξυπόλυτη ντίβα την Σεζάρια, τον αγαπημένο σου Θανάση Τσιπινάκη, τον Δημήτρη Μποτίνη, την Ελένη Σικελιανού, την Κική Δημουλά, τον Ραφαήλ Πυλαρινό, τον γλύπτη Θόδωρο, τον Άκιο Ιναγκάκι με την Μήδεια (στο Κάστρο) , τον Νίκο Τουλιάτο με τα κρουστά, τον Μίλαν Μπέλι, τον Εδουάρδο και τους άλλους ζωγράφους, τον Δημήτρη Πιατά και τους άλλους ηθοποιούς, τον Heinz Klauser αλλά και τις απαιτητικές κυρίες που έβαζαν δύσκολες προϋποθέσεις ( και σωστά) για να στείλει η πινακοθήκη τα έργα του Θόδωρου Στάμου στην πατρίδα του.
Θυμάσαι αγώνας; ΄Η το 2001 με το ¨έτος Σικελιανού¨ και το στήσιμο του θεάτρου δίπλα στο σπίτι του Ποιητή σ έξη μήνες. ¨Θέλω το κηποθέατρο έτοιμο στις 21 Ιουνίου¨ μου έλεγες. Και ήταν. Κι άνοιξες εκεί τους ορίζοντες για την ντόπια πολιτιστική δημιουργία που πάει καλά. ( Τώρα φίλε ακούω Kyriakos Sfetsas Greek fusion orchestra/papadia με τον Μάνθο Χαλικιά. Αλήθεια πώς τους στρολεγάριζες όλους αυτούς τους λαϊκούς , μέχρι τον David Lynch!!).
Θα κλείσω μ ένα μικρό απόσπασμα που έγραψες το καλοκαίρι του 2002.¨Η κοινωνία της Λευκάδας έχει ανάγκη ανάπλασης και ιδίως στον σημαντικότερο τομέα της, αυτόν του πνεύματος και της Τέχνης. Σ αυτόν που μπορεί πραγματικά να μας βγάλει στο φώς και στη χαρά της επαφής, της επικοινωνίας, της αδελφότητας και της δημιουργίας».
Στο καλό φίλε, δεν θα ήθελες περισσότερα από εμένα, το ξέρω.
Παναγιώτης Σκληρός
ΥΓ.Πέρασε κι ο φίλος ο Γιώργος ο Λεμονιάς με τα πολλά βινύλια που ήταν και στην ομάδα του Στράτου εκεί στον αμπελώνα και με ρώτησε για σένα, μη το ξεχάσω..