Δρ. Γαβριήλ ΜανωλάτοςΚαθηγητής Διεθνούς Οικονομίας και ΑνάπτυξηςΗ ακρίβεια στα τρόφιμα, η διάβρωση των εισοδημάτων, η αποδυνάμωση της κοινωνικής προστασίας και η εγκατάλειψη της πρωτογενούς παραγωγής δημιουργούν συνθήκες επισιτιστικής ανασφάλειας. Ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά περιορίζουν βασικά γεύματα. Παιδιά εξαρτώνται από σχολικά συσσίτια. Η «διατροφική φτώχεια» παύει να είναι ακαδημαϊκός όρος και γίνεται καθημερινή εμπειρία.
Την ίδια στιγμή, ο κόσμος δαπανά αμύθητα ποσά για εξοπλισμούς. Επενδύουμε στα όπλα και αποεπενδύουμε στον άνθρωπο. Κανένα οπλικό σύστημα δεν σταματά την πείνα, Αντίθετα, τη γεννά και τη διευρύνει. Καμία κοινωνία δεν είναι ασφαλής όταν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της δεν ξέρουν αν θα έχουν αύριο φαγητό.
Η πείνα στον πλούσιο πλανήτη μας δεν είναι τραγωδία χωρίς ενόχους. Είναι πολιτικό έγκλημα με ονοματεπώνυμο. Όσο αντιμετωπίζεται ως «στατιστικό πρόβλημα» και όχι ως κορυφαίο ζήτημα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, θα επιστρέφει πιο άγρια, πιο εκτεταμένη και πιο κοντά μας.
Η πείνα δεν είναι ντροπή των φτωχών. Είναι η ντροπή των χορτάτων.