Είναι κάποιες στιγμές στην Ιστορία που το τοπικό συναντά το παγκόσμιο με τέτοια ένταση, ώστε η γεωγραφία αποκτά αποκτά τρομερή βαρύτητα. Η διελκυστίνδα μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου για την παγκόσμια κυριαρχία δεν παίζεται μόνο στους ωκεανούς της Ασίας ή στις ερήμους της Μέσης Ανατολής. Παίζεται –και μάλιστα με όρους γεωστρατηγικής σύγκρουσης– μόλις 19 χιλιόμετρα από τον Πειραιά, στα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Η επιλογή της Ελευσίνας έδρασε ως το απόλυτο αμερικανικό “stopgap”. Όταν δεν διαθέτεις ελεγκτικούς μηχανισμούς όπως το αμερικανικό CFIUS (Committee on Foreign Investment in the United States, το όργανο αποτροπής εξαγορών στρατηγικής σημασίας) για να κόψεις τις ξένες επενδύσεις –όπως συνέβη την εποχή της κρίσης με τον Πειραιά– δημιουργείς δίπλα ακριβώς έναν σιδηρούν ανταγωνιστή. Η εξέλιξη αυτή προφανώς και δεν αφορά απλώς μερικές δεξαμενές και γερανούς. Όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο Γερουσιαστής Τομ Κότον, στον άξονα που ενώνει την Κίνα με το Ιράν, οι θαλάσσιες οδοί είναι η απόλυτη εξουσία. Η Δυτική Αττική απέδειξε πως δεν είναι ο φτωχός συγγενής, αλλά η γεωπολιτική πύλη της Ευρώπης. Με τα ελληνικά πλοία να μεταφέρουν το 25% του παγκόσμιου LNG, το να στήσουν οι Αμερικανοί το προπύργιό τους στα Ναυπηγεία Ελευσίνας σημαίνει πρακτικά ότι ανέκοψαν αποφασιστικά την κινεζική επέκταση σε ένα κρίσιμο γεωστρατηγικό σημείο. Μια υπενθύμιση πως, στον παγκόσμιο χάρτη, το Θριάσιο Πεδίο δεν πρόκειται ποτέ να είναι απλώς μια κουκκίδα.Η Ελευσίνα στο κέντρο του κόσμου
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΤΟΠΙΚΑ – ΘΡΙΑΣΙΟ .