Γράφει ο Παναγιώτης ΣκληρόςΗ μάνα μου εδώ που είναι 24 χρονών, χορεύει με κορμοστασιά λαμπάδα κι ο πατέρας την κρατεί και την προσέχει. Στη συνέχεια έπεται όλο το σόι το οποίο θα χορέψει κάθε μια και καθένας τον χορό που παραγγέλνει στα κλαρίνα, αυτόν τον σκοπό που τον «πάει καλά». Μπροστά πρώτα οι γυναίκες και στο τέλος οι άντρες της κάθε φαμελιάς. Δεν ξέρω ακριβώς τι χόρευε η μάνα μου (ίσως ένα κλασσικό τσάμικο, την Ιτιά πχ) και πάντα ήταν σοβαρή . Θυμάμαι που έλεγε ¨να είστε σοβαροί όταν χορεύετε, να μη χασκογελάτε¨. Ο πατέρας χόρευε την «παπαδιά», ένα μικτό χορό, αργό στην αρχή –γρήγορο στο τέλος. Είναι χορός απ το Ξηρόμερο που του τον είχε πρωτοπαίξει ο Θανάσης Βλάχος, ο καλύτερος- όπως λένε- κλαριτζής της Λευκάδας και έκλεινε με τα «κλάματα», συρτό Πρεβεζάνικο. Είχε το λόγο του που χόρευε τα ¨κλάματα¨ ο πατέρας μου… Η μάνα, έχει το χέρι σπαστό στη μέση(κλασσική κίνηση Λευκαδίτισσας), φοράει ποντάλι απ’ τον Χρύσανθο Χατζηγεωργίου, φόρεμα σκούρο καφέ με χρυσές τρέσες στο μπούστο και στο τελείωμα. Ο πατέρας είναι χτενισμένος με φρεζέ, λευκό πουκάμισο, φαρδύ παντελόνι με ρεβέρ και χειροποίητο πλεχτό ζιλέ. Η έκφρασή του μαρτυρεί ότι σιγοσφυρίζει τον σκοπό που χορεύει η μάνα μου!
Παναγιώτης Σκληρός/26