Για τα παιδιά ήτανε το δεύτερο μαρτύριο. Να μυρίζουνε και να μην τρώνε. Οργανώνονταν μέχρι και «επιχειρήσεις» διάρρηξης για ένα κουλουράκι. Να το μοιραστούνε πέντε-έξι. Όλα όμως ήταν μετρημένα. Και ονοματισμένα. Ένα να έλειπε… η τιμωρία ήτανε σίγουρη.
Μεγάλη Πέμπτη ήταν και η μέρα της σφαγής των αρνιών. Αντρική δουλειά. Τα παιδιά έφευγαν μακριά, κλαίγοντας. Το αρνάκι ήταν σύντροφος στο παιχνίδι. Δεν άντεχαν να το βλέπουν. Το κρέας μοιραζόταν στο χωριό, σε όσους δεν είχαν. Το υπόλοιπο κρεμιόταν στην αποθήκη για να «σιτέψει» μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.
Τα κορίτσια είχαν άλλο καθήκον: καθαριότητα. Τζάμια με εφημερίδα και οινόπνευμα. Έπιπλα με πετρέλαιο για τον σκόρο. Αυλές καθαρές. Όλα έτοιμα πριν χτυπήσει η καμπάνα.
Και ήταν και μέρα… μπάνιου. Μεγάλη κατσαρόλα στην αυλή, φωτιά από κάτω. Ένας-ένας στη σειρά. Λούσιμο, λίγο νερό στη πλάτη… το νερό ήταν πολύτιμο. Από το πηγάδι. Και πάντα με τον φόβο: «κι αν ποντιάσω;»
Καθαρό και μοσχομυρισμένο , όλο το χωριό πήγαινε κατακουρασμένο στην εκκλησία για τα Δώδεκα Ευαγγέλια.
Μόνο που το μυαλό των παιδιώνε… ήταν αλλού.
Στην κάμαρα. Στα κουλούρια. Και στα κόκκινα αυγά.
Ελένη Δ. Χιόνη
ΥΓ Ακόμα δεν μπορώ να τσουγκρίσω αυγό μπρι την Ανάσταση…