Την ξεκάθαρη και σταθερή θέση της Περιφερειακής Αρχής για έναν ακαδημαϊκό χάρτη που
θα «αγκαλιάζει» και τις τρεις Περιφερειακές Ενότητες, εξέφρασε ο Περιφερειάρχης Δυτικής
Ελλάδας, Νεκτάριος Φαρμάκης κατά την τοποθέτηση στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Μεγάλης Δευτέρας 6 Απριλίου που έγινε στον Πύργο, απαντώντας σε ερωτήσεις στο πλαίσιο της λογοδοσίας της Περιφερειακής Αρχής, για το μέλλον των πανεπιστημιακών τμημάτων στην Ηλεία.Ειδικότερα, αναφέρθηκε στην προσπάθεια για τη δημιουργία νέου Πανεπιστημιακού
Τμήματος Ολυμπιακών Σπουδών στην Ηλεία, αλλά και στην προσπάθεια για τη δημιουργία
Ανώτερης Γεωργικής Σχολής. Ειδικότερα:Παιδείας μελέτη βιωσιμότητας και σκοπιμότητας, προϊόν συνεργασίας με τη Διεθνή
Ολυμπιακή Ακαδημία, τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας και το Πανεπιστήμιο Πατρών. Στόχος
είναι η δημιουργία μιας διεθνούς και εξωστρεφούς σχολής στην «Ολυμπιακή Γη».Ολοκληρώθηκε η μελέτη για την ίδρυση σχολής σε συνεργασία με την Αμερικανική
Γεωργική Σχολή, το Ίδρυμα «Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου» και τον
ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ και πρόκειται να κατατεθεί στους αρμόδιους κρατικούς και κυβερνητικούς
φορείς.μπήκαμε στην πρώτη γραμμή αυτής της προσπάθειας, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.
Ωστόσο, δεν είμαστε κυβέρνηση. Είμαστε μία ενεργή Αυτοδιοίκηση που παλεύει για τον
τόπο και διεκδικεί με επιχειρήματα, όχι με συνθήματα» παρατήρησε, υπογραμμίζοντας ότι
η Περιφέρεια θα συνεχίσει τη διεκδίκηση μέχρι τέλους και μάλιστα, είναι έτοιμη να
συνεισφέρει χρηματοδοτικά στην δημιουργία οποιασδήποτε εξακτινωμένης Σχολής και
οποιουδήποτε Πανεπιστημιακού Τμήματος.
«Ακριβώς όπως υποστηρίζουμε την εξακτίνωση του Πανεπιστημίου Πατρών, είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε και οποιαδήποτε πρόταση, οποιοδήποτε ενδιαφέρον εκφραστεί από άλλο Πανεπιστήμιο στην χώρα μας για τη δημιουργία Τμημάτων στη Δυτική Ελλάδα» επεσήμανε, καταλήγοντας ότι η σταθερή και διαρκής απόφαση της Περιφέρειας είναι η ενίσχυση όλων των Περιφερειακών Ενοτήτων με υποδομές που μπορούν να δημιουργήσουν κοινωνική κινητικότητα, να συνδράμουν θετικά στην τοπική παραγωγή και καινοτομία, και κυρίως, όχι μόνο να συγκρατήσουν τους νέους ανθρώπους στον τόπο κατοικίας τους, αλλά να φέρουν κι άλλους, ώστε να προσθέσουν «νέο αίμα» στη Δυτική Ελλάδα.