Για πρώτη φορά η νομοθεσία βάζει χρονικούς κόφτες, οι οποίοι απαγορεύουν στο κράτος να διεκδικεί ακίνητα τα οποία ιδιώτες κατέχουν νόμιμα επί δεκαετίες.Κυρίως ιδιοκτήτες με ακίνητα με παλαιούς τίτλους (πριν το 1975 ή το 1993), αγρότες και κληρονόμους αγροτικών εκτάσεων με παλιές διανομές, πολίτες που βρίσκονται σε δικαστική διαμάχη με το Δημόσιο για εγγραφές Κτηματολογίου – και όχι μόνο.Από το 1998, ο νόμος του Εθνικού Κτηματολογίου (ν.2664/1998) προβλέπει ένα ειδικό δικαίωμα για το Δημόσιο: όταν γίνεται η πρώτη εγγραφή ενός ακινήτου στο Κτηματολόγιο και το Δημόσιο διαφωνεί με αυτήν (π.χ. θεωρεί ότι το ακίνητο είναι δικό του και όχι του ιδιώτη), προχωρά σε αγωγή και αμφισβητεί την εγγραφή για να το περάσει στην ιδιοκτησία του. Αυτό ήταν το «παράθυρο» από το οποίο το Δημόσιο εισέβαλλε δικαστικά στην ακίνητη περιουσία χιλιάδων ιδιοκτητών αμφισβητώντας τους τίτλους τους.
Μετά από δεκαετίες καθυστερήσεων και αναβολών, όμως, το 2026 ολοκληρώνεται η κτηματογράφηση σχεδόν στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Αποκαλύπτεται έτσι, σε μαζικό βαθμό πια, ένα χρόνιο πρόβλημα, το οποίο υπέβοσκε -ή ταλάνιζε ήδη- σε πολλές τοπικές κοινωνίες: κτηματικές υπηρεσίες του Δημοσίου εγείρουν αξιώσεις και διεκδικούν δικαστικά τα ακίνητα πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα -κυρίως στην ηπειρωτική αλλά και σε νησιά- επικαλούμενες την έλλειψη τίτλων εκ μέρους των ιδιωτών, ή και τα «απαράγραπτα ιδιοκτησιακά δικαιώματα» του Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία ισχυρίζεται ότι απορρέουν από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως καθολικού διαδόχου του οθωμανικού κράτους.
Διαβάστε περισσότερα στο newmoney.gr
Πηγή: newmoney.gr