Γεωργία Παπουτσή: «Επιθυμώ να μοιραστώ μια εμπειρία της μνήμης ως κάτι ασταθές, εύθραυστο και διαρκώς μεταβαλλόμενο»

Η Γεωργία Παπουτσή είναι κλασική περίπτωση έμφυτης καλλιτεχνικής προσωπικότητας που από πολύ μικρή ανυπομονούσε για τα μάθημα των εικαστικών και μεγαλώνοντας περιπλανήθηκε στο τρίγωνο Καλαμάτα-Αθήνα-Βρυξέλλες, εξερευνώντας, σπουδάζοντας σε κορυφαίο ακαδημαϊκό επίπεδο, αποκτώντας γνώσεις και εμπειρία στη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τη σκηνογραφία, το θέατρο και τις κινηματογραφικές παραγωγές, την εσωτερική αρχιτεκτονική και διακόσμηση και τα πολυμέσα- με ειδικούς άξονες αναφοράς το δημόσιο χώρο και την εκπαίδευση στις καλές τέχνες. Ξεκίνησα να δουλεύω με φωτογραφίες από παλιά άλμπουμ, είτε δικά μου είτε από άλμπουμ που αγόραζα ή έβρισκα σε παλιές αγορές στις Βρυξέλλες. Άρχισα να τις επεξεργάζομαι, να τις αλλοιώνω μερικώς ή ολικά, δουλεύοντας με τη μνήμη και τις στρώσεις χρωμάτων. Τα άδεια, μετέπειτα, άλμπουμ και οι «χαμένες» φωτογραφίες έγιναν ένας χώρος προβολής, όπου η μνήμη, η φθορά και η φαντασία συναντιούνται. Σε αυτόν τον μικρόκοσμο είδα τη δυνατότητα μετάβασης από τη φωτογραφία στη ζωγραφική, αλλά και μια ποιητική διερεύνηση του πώς οι εικόνες χάνονται, μετασχηματίζονται και επανεμφανίζονται.Επιθυμώ να μοιραστώ μια εμπειρία της μνήμης ως κάτι ασταθές, εύθραυστο και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Παράλληλα, θέλω να μιλήσω για τη διαδικασία της δημιουργίας ως ουσία του έργου: μια πράξη μεταμόρφωσης, όπου η εικόνα, η ύλη και η χειρονομία συνυπάρχουν. Το έργο δεν αφορά μόνο αυτό που βλέπουμε, αλλά μια οργανική διαδικασία, όπου μνήμη, ύλη και χειρονομία συγχωνεύονται. Ουσιαστικά μιλά, με κάποιον τρόπο, για τη ζωή, τη μεταμόρφωση και την κυκλικότητα.Το έργο δε βασίζεται τόσο σε συγκεκριμένα «κλειδιά» αναγνώρισης ή σε μια σαφή εικονογραφική ανάγνωση. Αντίθετα, προτείνει κυρίως μια αισθητική και αισθαντική εμπειρία. Ο θεατής καλείται να βιώσει τη διαδικασία της διάλυσης και της μεταμόρφωσης της εικόνας, αφήνοντας χώρο σε προσωπικούς συνειρμούς και μνημονικές εντυπώσεις.Το να είσαι καλλιτέχνης σήμερα είναι μια γενναία επιλογή, γιατί απαιτεί προσωπικό αγώνα, θέληση, πάθος και πείσμα. Δεν είναι εύκολος δρόμος, αλλά ποτέ δεν ήταν. Σε πολλές εποχές, η τέχνη ήταν προνόμιο ανθρώπων που είχαν τα μέσα και, κυρίως, των αντρών. Σήμερα είναι πιο ανοιχτή, όμως παραμένει δύσκολο να βιοποριστεί κανείς από αυτήν. Πάντα λίγοι τα καταφέρνουν.Η τεχνολογία αποτελεί ένα εργαλείο που έχει βοηθήσει την Τέχνη να εξελιχθεί και να δημιουργήσει νέους τομείς. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα όπου τα πολυμέσα συναντούν τις κλασικές τέχνες και δημιουργούν νέα έργα. Έτσι εξελίχθηκαν και τα κινούμενα σχέδια και ο κινηματογράφος. Η ίδια η φωτογραφία είναι προϊόν τεχνολογίας. Ξεκίνησα σπουδάζοντας αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, ένας τομέας που μου έδωσε τη δυνατότητα να κινηθώ και προς άλλες κατευθύνσεις. Ασχολήθηκα με τη σκηνογραφία στο θέατρο και έκανα την πτυχιακή μου σε αυτόν τον τομέα, τον οποίο αγαπώ ιδιαίτερα. Στη συνέχεια σπούδασα καλές τέχνες στο Βέλγιο, όπου έμεινα για πολλά χρόνια και εργάστηκα ως βοηθός καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών. Παράλληλα εργάζομαι ως αρχιτέκτονας εσωτερικών χώρων και εντάσσω τα έργα μου σε χώρους που σχεδιάζω. Το θέατρο επίσης παραμένει ένα πεδίο που αγαπώ. Τελικά, καταλήγω ότι το πιο αγαπημένο μου πεδίο είναι η ζωγραφική σε συνδυασμό με τη φωτογραφία, κάτι που φαίνεται και στα έργα μου, που συνδυάζουν και τις δύο πρακτικές.Παράλληλα δημιουργώ νέα έργα, προετοιμάζω εκθέσεις και έχω πρόταση για συμμετοχή σε μια μεγάλη ομαδική έκθεση στις Βρυξέλλες για το 2027. Θέλω να συνεχίσω με εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, τόσο ατομικές όσο και συλλογικές, και να εξελίξω και το κομμάτι του interior design.Μου αρέσουν πολύ τα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Εκτιμώ πολύ το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στο οποίο πήγαινα από μικρή και στο οποίο έχω εργαστεί κιόλας. Θεωρώ ότι η πόλη τα πηγαίνει καλά, αλλά υπάρχει ακόμα χώρος για περισσότερες δράσεις – όπως φεστιβάλ για τοιχογραφίες, θέατρο, ζωγραφική ή γλυπτική. Είμαι πολύ χαρούμενη και για τη δημιουργία της Κινηματογραφικής Λέσχης, γιατί το σινεμά έλειπε από την πόλη. Μου αρέσει, επίσης, το φεστιβάλ κουκλοθέατρου που έχει δημιουργηθεί και ανυπομονώ να πάω και με την κόρη μου!