Ακούν… αυτό που είμαστε.Αλλά στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι οδηγίες.Ο τρόπος που θυμώνουμε.
Ο τρόπος που αγαπάμε.
Ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας.Απορροφά.Τον τόνο της φωνής.
Την παρουσία ή την απουσία.Αν νιώθει ότι το ακούν, αρχίζει να εμπιστεύεται τη φωνή του.
Αν νιώθει ασφάλεια, αρχίζει να χαλαρώνει μέσα στον κόσμο.Είναι εμπειρία που γίνεται «μέσα».Καλή πρόθεση.Συμβάλλουμε στη διαμόρφωση του εσωτερικού τους κόσμου.πώς θα σχετίζονται
πώς θα αντέχουν τις δυσκολίες
πώς θα αγαπούνΑν μεγαλώσει με διαρκή κριτική, μπορεί να γίνει ο πιο αυστηρός κριτής του εαυτού του.δεν χρειάζεται να είσαι «τέλειος» γονιός.Θα υψώσεις τη φωνή σου.
Θα κουραστείς.
Θα πεις κάτι που ίσως δεν ήθελες.Το θέμα είναι τι γίνεται μετά.Υπάρχει δυνατότητα να πεις «έκανα λάθος»;
Υπάρχει επαφή;όχι ότι οι σχέσεις είναι τέλειες…
αλλά ότι αντέχουν.Αν είναι απαιτητικό, προσπαθούν περισσότερο.
Αν είναι συναισθηματικά αποστασιοποιημένο, μαθαίνουν να μην ζητούν.Αλλά επειδή προσπάθησαν να ανήκουν.Δεν σημαίνει να προλαβαίνεις τα πάντα.
Δεν σημαίνει να μην το αφήνεις να δυσκολευτεί.να προσπαθείς να καταλάβεις τι νιώθει, όχι μόνο τι κάνει
να αντέχεις τα συναισθήματά του, ακόμα κι όταν είναι έντοναΑλλά θα θυμάται πώς ένιωθε μαζί σου.Αν ένιωθε ότι έχει χώρο.
Αν ένιωθε ότι μπορεί να είναι ο εαυτός του.Στις επιλογές του.
Στον τρόπο που θα σταθεί απέναντι στη ζωή.Χρειάζεται να είσαι αληθινός.Χρειάζονται γονείς που είναι εκεί.
Και ίσως, αυτό το «εκεί» -με όλες τις ατέλειες του- να είναι αρκετό.