Στις 8 Μαρτίου, τη μέρα που τιμά τη δύναμη της γυναίκας, εσύ αποφάσισες να περάσεις στην απέναντι όχθη.
Έφυγες σιωπηλά, μα έτσι θα έφευγε μια Κυρία, αφήνοντας πίσω σου έναν κόσμο γεμάτο αγάπη, αναμνήσεις, δάκρυα.Πιστή σύντροφος.
Μητέρα δοτική.
Επαγγελματίας άριστη, με ψυχή καθαρή και ακέραια και όπως λέγαμε όλοι μας «η κυρία Διευθύντριά μας».Μα πάνω από όλα τα παραπάνω ήσουν φίλη δική μου, ανεκτίμητο κομμάτι της ζωής μου, από τα θρανία του Γυμνασίου μέχρι την ημέρα που προσπέρασες πρώτη.
Τώρα θα στέκει η φωτογραφία μας, πάνω στο τζάκι, θα θυμάμαι όλες εκείνες τις όμορφες αλλά και τις άσχημες στιγμές και θα σου μιλάω όπως το έκανα κάθε μέρα ακόμα κι όταν εσύ είχες σιωπήσει αλλά είμαι σίγουρη ότι με άκουγες.
Δεν σε αποχαιρετώ γιατί δεν χάθηκες, απλώς άλλαξες θέση.
Για τη δική μου Μαύρα !
Παναγιώτα Παρίση