την πόρτα την καρένιαέχω δυο λόγια να σου πωγλυκά και ζαχαρένια…
Οι στίχοι, απλοί και τόσο εύγλωττοι, μιλούν για αυγά, καρύδια, ένα μαντήλι∙ μικρά δώρα με μεγάλη αξία. Μέσα σε λίγες λέξεις ξεδιπλώνεται ολόκληρη η εικόνα της οικογένειας, της γειτονιάς, της κοινωνίας που ήξερε να μοιράζεται. Ένα τραγούδι-ευχή, ένα τραγούδι καθρέφτης μιας ζωής λιτής αλλά βαθιά ανθρώπινης.
του καλαθάκι μ’ θέλ’ αυγά κι η τσέπη μου καρύδια κι του χρυσό μαντήλι μου θέλει λιφτουκαρύδια….
Τα κόντυλα δεν είναι απλώς ένα παλιό έθιμο. Είναι υπενθύμιση. Ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στα πολλά, αλλά στα ουσιαστικά. Στο να χτυπάς μια πόρτα και να ανοίγει. Στο να τραγουδάς μαζί. Στο να ανήκεις.
Και όσο αυτές οι φωνές συνεχίζουν να ακούγονται τα μεσάνυχτα στους δρόμους του χωριού, το έθιμο δεν ξεχνιέται. Συνεχίζει να μας ενώνει, να μας συγκινεί και να μας θυμίζει από πού ερχόμαστε.