Παράδοση και διατήρηση στο κεφάλι μας…

Μέρα
παρά μέρα το πρωί πηγαίνω σε ένα καφενεδάκι για τον πρωινό μου καφέ, ένα
καφενεδάκι από τα πολύ παλιά της πόλης μας, ιστορικό θα έλεγα, που πλέον άλλαξε.
Έγινε μοντέρνο και σύγχρονο, αυτό που δεν άλλαξε όμως και μου αρέσει είναι οι
πρωινοί του θαμώνες. Μια ποικιλία ανθρώπων. Αυτό που διακρίνει κανείς
παρατηρώντας είναι ο σεβασμός, απλά και όμορφα, κουβέντες χωρίς νόημα αλλά με
νόημα, ανησυχία όταν λείψει κάποιος μια μέρα. Ο κύριος Μάκης, ο κύριος Γιώργος,
η Στέλλα, τα μαστόρια για το πρωινό τους τσίπουρο πριν πάνε για δουλειά, μια
μικρή και ταυτόχρονα μεγάλη κοινωνία ανθρώπων. Και στο τέλος τα κεράσματα, κάτι
που έχουμε ξεχάσει και προσπαθώ να σας θυμίσω με λέξεις και προτάσεις
παρακάτω.