Αγώνες Ακοντισμού στις Δελφικές Εορτές του 1930 που τόσο μαεστρικά οργάνωσε ο Παμμέγιστος Άγγελος Σικελιανός με την Εύα Πάλμερ!Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης (Θοδωρής Γεωργάκης. Μια ανατομία της Ελλήνισσας ψυχής… Απ’ την Ποιητική μου Συλλογή με τίτλο ΤΑΥΡΟΚΑΘΑΨΙΑ, που κυκλοφόρησε το 2017)ήλιος να μη δει και το στημόνι αλλάξει… Το θέλουνε διπλόφαρδο, την τάβλα να γεμίζει, το θέλουνε πρωτόβγαλτο στης Κυριακής το γιόμα, να κάτσουν γύρω τα παιδιά, γύρω οι πατεράδες, σα νιόφυτα, σαν σταυραϊτοί, στην αγκαλιά του ήλιου, που πέρασε και ζήλεψε ώρια λινά μεσάλια! Αϋφάντρες μέρα φκιάστε τα, το φως μου ας τα ραίνει! Εγώ αντίκρυ σε γενιές ποτέ μου δε θα κάτσω, τις θέλω πλατανόχτιστες, τις θέλω πυργωμένες, με τα τετράδιπλα νεφρά και πλατιασμένα στήθια, να παίρνουν ξόμπλι από με στη γη πως περπατάνε, όσοι κρατάνε απ΄τη γενιά του ήλιου πρωτοτόκοι, που παν μπροστά στη σύναξη, που βγαίνουνε σπαθάτοι, κήρυκες λιονταρόψυχοι, στον Ευρυσθέα φέρνουνε τους άθλους στο πυθάρι! Τις νίκες να θερίζουνε εκεί δίπλα στον Λάδωνα, του Κόροιβου απόγονοι της Ολυμπίας γόνοι, κότινος νάναι στα μαλλιά, τα τείχη γκρεμισμένα, πανώριοι Άρηδες θα μπούν, θα διαφεντέψουν τύχες, στα χέρια τους τα στιβαρά, που Ηρακλείς θυμίζουν.καθήκον, σα δάφνη τους χρυσούς βλαστούς που φέρουν στο κεφάλι. Μα δεν υπάρχει άλλη χαρά μεθυστική, φευγάτη, παρά λιγνά παιδόπουλα να στέκουν στο τραπέζι! Βλαστοί ψυχής! Βλαστοί καρδιάς! Σάρκα απ’ τη σάρκα είναι, που πάνε πέρα τη γενιά, πέρα απ’ τους αιώνες, που μοναχοί δακρύβρεκτοι ποτάμι αγναντεύουν… Νιότη διαβαίνει αγέρωχη, στον χρόνο δεν κιοτεύει! Έμαθε να ριζοβολά καρπούς Μπιζανομάχους, να μην λυγίζουν στη φθορά σθένος ψυχής, τραγούδα, αιώνες σας κιοτέψαμε την Περσεφόνη πήραμε, στο ξέφωτο τη στήνουμε, βγήκαμε στην Αυλίδα, εδώ λαμπροπερνάμε, κόρες δε θυσιάζουμε, ανθούς δεν τους χαλάμε… Ανέμους ούριους Αίολε στη θάλασσα ριζώνεις, τριήρεις σιγοδέονται στα χέρια των αιώνων και στην απέναντι ακτή στην Τροία που πηγαίνουν, εκεί τον Λαοκόοντα με φίδια θα τυλίξουν, για να μπορέσει ο Αχιλλεύς στα τείχη να στεριώσει, να κδικηθεί το θάνατο του φίλου του Πατρόκλου… Θάνατο πήρες Έκτορα, η Ανδρομάχη κλαίει, τέκνο της το λαυρόμοιρο τον κύρη του ζητάει…
ΣΑΛΟΤΗΤΑ
Φάγετε πάντες, πίετε, τόσο απλή η προσευχή! Δέηση ερημίτη! Στα Καυσοκάλυβα που ζει, ξερό κομμάτι αρτύζεται, λάχανα, ακρίδες και βολβούς η στέρηση προστάζει και πάει το πνέμα μακριά με την ψυχή να σμίξει, στου Άθου την ακρόστεγη δίπλα στου Ξενοφώντα, αλάφιασμα να νοιώσουνε, ανάταση το λένε, άγια Χριστού σαλότητα στο νου θα βολοδέρνει, μακριά οι καημοί κι οι μέριμνες, της βιωτής τα πάθη, εδώ δε στέκουν πειρασμοί, βαθύσκιωτα τενάγη, μόνο λειμώνες θαλεροί, Χερουβικά, Πολυόματα συγκάθεδροι που στέκουν! Εσύ, άγιε ερημίτη, δώσε την εντολή σου, των έφηβων το μέστωμα πλάτανος ας βλαστήσει, δροσοσταλίδα ας σταθεί ο Μάης με τα μήλα, κορμιά να γιγαντώσουνε σαγήνης αετόπουλα στον ουρανό πετάνε! Μητέρα ρίξε στον χορό τη φωλιασμένη αγάπη, Υάκινθο το πρώτο σου παιδί να το φωνάξεις, χρυσή αχτίδα η γενιά ας λάμψει, ας θεριέψει και η χιλιόχρονη ευχή, ωσαν λαμπάδα, ασίγαστα να καίει στην ποδιά σου, θλίψη και πόνος μη διαβούν του λίκνου το κατώφλι, χαρά πλημμύρα ανείπωτη τον κόρφο ας στολίζει η ροδοπόρφυρη δροσιά, ίδια φανταχτερός ανθός το βιός τους ν’ αυγαταίνει! Ηφαίστειο η ζήση τους λαμπάδες να ανάβει! Ηφαίστειο της Νίσυρος, του Αιγαίου τα γαλανά νερά που απειλεί να κάψει! Εδώ σε τούτα τα νερά δεν στέκουνε φοβέρες, φωτιά δε σε πιεντάμε, βωμούς, κραυγές υψώνουμε, άγρυπνοι φαροδείκτες, μόνο το γαλανό νερό φυλάμε νύχτα μέρα, να μη χαθεί η λάμψη του, να μη χαθεί η προίκα του, αυτή που το στολίζει χρόνια πανάρχαια πολλά,τη λεν γαλαζοσύνη, μαύρη ποτέ ας μη φανεί και του Αιγέα τα πανιά ας στέκονται στο θρόνο, λευκά ολόλευκα ψηλά! Σούνιο το ακοίμητο κλάψε για τον Θησέα, της Αριάδνης η μορφή θόλωσε το μυαλό του, μέσα στην τόση του χαρά με μαύρα ταξιδεύει…
ΚΙΤΡΙΝΑ ΦΥΛΛΑ
Κίτρινα φύλλα αντίκρισες, μη λυπηθείς, το καλοκαίρι ακόμα δεν τέλειωσε! Κρατά μια τρυφερή αγκαλιά και παρατεταμένη! Αρνείται να παραδοθεί στα πρωτοβρόχια δούλος, θέλει να κλείσει αίματα, θέλει να δει τους ήλιους! Δεν άρκεσαν, δεν έφτασαν οι πυρωμένες μέρες! Πάνω στον άχραντο γιαλό, όμοια αραβουργήματα χαράζει τις αγάπες! Δάνειες του Χινόπωρου θα πάρει τις λαμπράδες, την αρμονία των καρδιών θα φτιάξει, θα τελειώσει, τις νεραϊδονυφάδες του θα κρύψει στ’ αστραπόβροντα, πάλι λιγνές κι αιθέριες τον Θεριστή τις καρτερά, του κύκλου το παιγνίδι, μεθύσι οινοστάλακτο, λάγνο καλοκαιράκι! Πέρασες άγια Κυριακή, ροδόσταμο μας πότισες, μας φίλεψες καλούδια, όσα η ποδιά σου η κεντηστή στην αγκαλιά της κλείνει, μέσα χωράει όλης της γης τον τίμιο ιδρώτα, στο μέτωπο που χύνεται σαν καταρράχτης της χαράς το νου που καταυγάζει. Εσύ της άγιας Κυριακής απομεσήμερο γλυκό χτυπάς και τις καμπάνες, μυσταγωγία στις καρδιές μας σφάλισες και πήγες σε τόπους άλλους, μακρινούς, ανατολές θα σπείρεις, η πλάση όλη Κυριακή ας νοιώσει, ας ρηγίσει! Έξω απ’ την πόρτα των καρδιών χρυσόθρονα να θρονιασθεί το επι γης ειρήνη, να πάρουν τα περάσματα, των πελαργών τα σμήνη, μήνυμα να το πέμψουνε σε χώρες σκονισμένες απ’ τον αχό της προσφυγιάς, του μισεμού τον πόνο, σβάρνα τους παίρνει ο άδης τους, ανέστιοι, λαυρόμοιροι, πατρίδες που ζητάνε… Ειρήνη ορθοτόμησε όλων τη σκέψη των τρανών… Ειρήνεψε μανάδες, και άγιο κατευόδιο στου μισεμού καράβια, καλόροτα, αλώβητα, στα βάθη των ωκεανών, τα κύματά τους αγκαλιές ξωπίσω ας γυρίζουν, θωπείες γλυκοστάλακτες στ’ ανταριασμένα χνώτα… Γαληνεμένες, ήρεμες, το βογγητό σε προσευχή θα κάνουν βλαστούς σαν καλοδέχτηκε η νέα γη του μισεμού, χίλια μύρα της άνοιξης ας δρέπουν, ας θεριεύουν, σαν λαμνοκόποι ακάματοι… Απ’ την ποδιά της μακριά… Μα η χαρμολύπη θρόνιασε αιώνια ελπίδα… Νόστιμον ήμαρ, άμποτες η ανατολή θα φέρει Υπάρχει δίκης οφθαλμός, που όλα τ’ αγναντεύει… Μισέματα και προσφυγιές… Αδέκαστη, αδαπάνητη, η κρίση δε θ’ αργήσει… Δίκιο κρατά μυριόχρυσο, σε θεριεμένους ουρανούς, κόκκινο, μπλέ και θαλασσί το δίκιο τους θα σπείρει…