Το χειμώνα 1913-1914 θα επισκεφτεί τον Άγιο Νικόλαο ο περιοδεύων δημοσιογράφος της «Νέας Εφημερίδας» του Ηρακλείου και περιγράφει έκθαμβος τη θαυμάσια εικόνα που απλώνεται μπροστά του. Όμως, όπως και στις μέρες μας, έγραψε: «Η ζωή εν γένει εν Αγίω Νικολάω, προ πάντων κατά τας νυκτερινάς ώρας, είναι φρικωδώς ανιαρά. Ολίγοι άνθρωποι εις το καφενείον συζητούν με μεγαλοφωνάρες, άλλοι παίζουν χαρτιά, ενώ ο καφετζής περί τας 9 μ.μ. αρπά το σάρωθρον, ίνα μετά των ακαθαρσιών αναγκάση και τους δυστυχείς πελάτας να εξέλθουν.
– Κύριοι, το αγοράζω το πετρέλαιο!
Η αλήθεια είναι ότι κι αυτός έχει δίκαιον, διότι με τα 15 λεπτά των πελατών του βεβαίως δεν μπορεί να πληρώση μίαν οκάν πετρέλαιον. Και αναγκάζομαι, αδελφοί μου, εν μηνί Δεκεμβρίω να κάμνω περιπάτους εις τον υπό των κυμάτων δερόμενον μώλον και να ξεπαγιάσω έως ότου έλθη η ώρα για τον ύπνον, τον οποίον ευρίσκω εις το θαυμάσιον και αρκετά ευρωπαϊκόν ξενοδοχείον Αθήναι, ανήκον εις δύο αδελφούς πολύ περιποιητικούς».
(Απόσπασμα από το άρθρο της ιστορικού Μαρίας Σωρού «Εικόνες και ιστορίες περί του Αγίου Νικολάου και του ΒΟΑΚ, 1914-1924», ΑΝΑΤΟΛΗ της Κυριακής).
Το ξενοδοχείο «Αθήναι» βρισκόταν απέναντι από το «Ειρηνοδικείο» (Πλαστήρα και Θέμιδος). Στη φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο διακρίνουμε την ξύλινη τότε γέφυρα της λίμνης μας, με μία βάση στη μέση, μπροστά από την αποθήκη του Τελωνείου βλέπουμε ένα μικρό λιμενοβραχίονα, το Γυμνάσιο δεν είχε ακόμα χτιστεί, ούτε το Δημοτικό Σχολείο, η πλαγιά της λίμνης φαίνεται άδεια από σπίτια και δέντρα, τα «Αστέρια» έχουν μόνο ισόγειο, ενώ αρκετά είναι τα ξύλινα ιστιοφόρα που βρίσκονται μπροστά από το «Ριφιφί».
ΛΕΩΝ.Κ.