Οι επιπτώσεις της δικτατορίας κάτω από μια άλλη οπτική, εκείνη της έμφυλης διάστασης, παρουσιάζονται σε ντοκιμαντέρ, που γυρίζεται αυτές τις ημέρες στα Χανιά, με σκοπό να αναδειχθούν πλευρές γυναικών, που συμμετείχαν, συνέβαλλαν ή εναντιώθηκαν κατά της Χούντας.
Αρκετές από τις γυναίκες, μπορεί να μη φυλακίστηκαν, ωστόσο υπέστησαν τις συνέπεις των διωγμών σε επίπεδο οικογένειας, όπως για παράδειγμα γυναίκες που χρειάστηκε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους την ώρα που ο σύζυγός τους, ήταν εξόριστος ή φυλακισμένος, έχοντας παράλληλα να κουβαλήσουν, όχι μόνο τα βάρη του να συντηρήσουν μια οικογένεια, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και το κοινωνικό στίγμα.
Βέβαια, όπως επισημαίνει η κυρία Καίτη Τσαρουχά, μέλος της Οργάνωσης Φίλοι του Χώρου Μνήμης Αντιδικτατορικής Αντίστασης, οι γυναίκες που είχαν επιπτώσεις ήταν χιλιάδες, καθώς εκτός, από τις 300 που ήταν φυλακισμένες στη Γυάρο, εκατοντάδες άλλες υπέστησαν έμφυλα, σκληρά βασανιστήρια, καθώς βασανιζόντουσαν γυμνές, πήγαιναν τουαλέτα με ανοιχτές πόρτες, ενώ είχαν και συνέπειες στα γεννητικά τους όργανα.
Σκοπός φυσικά είναι όλα αυτά τα βιώματα και τα ιστορικά γεγονότα να διαδοθούν από γενιά σε γενιά, ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν σε βάθος την ιστορία. «Ο λαός πρέπει να ξέρει την ιστορία του καλά, όχι μόνο τις καλές αλλά και τις κακές στιγμές, για να μπορέσει να παράγει καινούργιους δρόμους», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Μέσα στις ιστορίες που θα περιλαμβάνει το ντοκιμαντέρ, το οποίο θα αποτελεί κυρίως ιστορικό τεκμήριο, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, είναι και η μαρτυρία της κυρίας Γιάννας Μιχαλογιάννη, που γεννήθηκε το 1967 στη Θεσσαλονίκη και περιγράφει όλα όσα συνέβησαν στην οικογένειά της μετά τη φυλάκιση του πατέρα της στον Κορυδαλλό.
«Μετά τη φυλάκιση του πατέρα μου στον Κορυδαλλό, μεταφερθήκαμε Αθήνα για να μπορέσουμε να είμαστε μαζί του, στα επισκεπτήρια», ξεκινάει στην αφήγησή της στο zarpanews.gr, ενώ περιγράφει την αγάπη που δέχθηκε από παιδί από τον κοινωνικό περίγυρό της.
«Τον μπαμπά μου τον γνώρισα στον Κορυδαλλό. Θυμάμαι ακόμα τα κάγκελα, έναν κύριο με το μουστάκι του. Από εκεί ήταν οι αναμνήσεις μου, από το κρατητήριο. Θυμάμαι, όταν αποφυλακίστηκε, τον μπαμπά μου έξω από τα κάγκελα να μπορεί να με αγκαλιάσει, χωρίς να έχουμε χρονικό περιορισμό. Ήταν μια αρκετά δύσκολη μετάβαση», λέει η ίδια.
«Τα χρόνια της δικτατορίας, ήταν δύσκολα για τη μητέρα μου, εγώ θυμάμαι να έχω αγάπη. Παρ’ όλα αυτά όσο μεγάλωνα, έβλεπα μια απανθρωπιά ασύλληπτη για ένα παιδικό μυαλό. Έβλεπα ότι δε μπορείς να κυκλοφορείς έξω, ότι δε μπορείς να ακούσεις κάτι δυνατά, όταν έβγαινες έβλεπες τα τανκς έξω από το σπίτι, τους τραυματίες και να βλέπεις λίμνες το αίμα κάτω…»
Όπως τονίζει κλέινοντας, δεν θυμάται περιπτώσεις στιγματισμού από τον κόσμο, αλλα ο περίγυρός της φρόντισε να την προστατεύσει ως παιδί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
zarpanews.gr – Μιχάλης Κουφογιαννάκης