«Τα νέα παιδιά αυτοïκανοποιούνται με το internet, όλο και πιο πολλές κοπέλες συνευρίσκονται μεταξύ τους παρά με αγόρια και βλέπεις και αγόρια να κάνουν το ίδιο, στρέιτ άτομα κατά τας Γραφάς»Σας τον παραδίδω. Μαθήματα ζωής by Lakis Gavalas.
Δ.Δ.: Πιστεύεις ότι η Ελλάδα είναι συντηρητική κοινωνία; Λ.Γ.: Είναι ξεφτίλα η Ελλάδα, σε όλες τις φάσεις. Κανένας συντηρητισμός. Ολοι νομίζουν ότι είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτα. Γιατί οι άνθρωποι που είναι κάτι μένουν σπίτι τους, διαβάζουν τα βιβλία τους, ανάβουν το τζάκι τους τον χειμώνα και το καλοκαίρι είναι στον κήπο τους και ρεμβάζουν. Μπορεί να φέρουν μια κιθάρα, κάποιο φίλο και να κάνουν ένα παρτάκι. Ο Ελληνας είναι ξεφτίλα, δεν μου λέει τίποτα, δεν έχει κουλτούρα καθόλου. Και κάποιοι αγοράζουν τέχνη για να την πουλήσουν με πολλά λεφτά αργότερα, γιατί σου λένε, «αυτός μεθαύριο θα κάνει τόσα». Και λέω, «καλά, δεν σου αρέσει να τον πάρεις σπίτι σου, να τον βλέπεις όπως κάναμε παλιά;». Εγώ λίγα πράγματα έχω σπίτι μου, γιατί τα πιο πολλά τα έχω σε αποθήκες. Μετά τη βίλα των 2.000 τ.μ. που είχα, μένω σε ένα σπίτι 150 τ.μ. που είναι σαν βεστιάριο. Δεν είναι λίγο, αλλά έχω τρία σκυλιά, μια γάτα, έχω τη σχέση που έρχεται κάθε τόσο… Θέλω να πω ότι ακόμη και την τέχνη την εμπορεύονται. Ακόμα και σε αυτό, που είναι εκλεπτυσμός, ακούς τον άλλον να λέει, «έλα, ρε μ@λ@κ@, χέστ… γι’ αυτό». Δηλαδή είναι δυνατόν να αγοράζεις τέχνη και να λες από την άλλη μεριά «έλα ρε μ@λ@κα»; – Το χρησιμοποιώ σαν έκφραση απελευθέρωσης, ξέρεις. Δ.Δ.: Θέλω να μου πεις την πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής σου; Λ.Γ.: Πολλές, καλέ, τι μία; Δεν μπορώ να ξεχάσω, όταν βγήκα απ’ τον Κορυδαλλό, και είχα πει στον οδηγό μου -γιατί τότε είχα ακόμη- να μου κάνει ένα μπλουζάκι που έλεγε Free Da Kallo – με αυτό ήθελα να πω Free from Korydallos. Και η ακόμα πιο ευτυχισμένη στιγμή ήταν όταν με κάλεσε ο δήμαρχος του Κορυδαλλού και πήγα να λανσάρω το βιβλίο μου που είχα βγάλει τότε, το «Λάκης Γαβαλάς Loaded», και είναι η ιστορία μου, πολύ συμπυκνωμένη. Και πήγα να το λανσάρω, όπως είχα κάνει σε πολλά μέρη. Και ήταν και μια κοινωνική λειτουργός από τον Κορυδαλλό. Και εκείνη τη μέρα ήταν και η επέτειος της Γενοκτονίας των Ποντίων και μου λέει ο δήμαρχος «έλα μαζί μας να περπατήσεις» και όλοι οι άνθρωποι εκεί έρχονταν να με αγκαλιάσουν, αυτή ήταν ευτυχισμένη στιγμή. Η αγάπη αυτού του κόσμου για την αδικία που είχα ζήσει. Δ.Δ.: Και η πιο δυσάρεστη στιγμή της ζωής σου; Δεν ήταν η φυλακή, όπως μου είπες. Λ.Γ.: Οχι, γιατί εγώ αισθάνθηκα ότι θα αποδείξω τη διαφορά της φυλακής της γενικής που είναι η Ελλάδα – και αυτή δεν αλλάζει. Εδώ τώρα είμαστε φυλακισμένοι, πάμε σε ένα ωραίο εστιατόριο, είμαστε φυλακισμένοι. Ποιανού πράγματος; Της αποδείξεως ότι είμαστε κάποιοι. Εντάξει, ζορίστηκα το πρώτο τρίμηνο γιατί είχα ευθύνες, είχα αφήσει εκκρεμότητες στα παιδιά που δουλεύανε για μένα, δεν ήταν αστείο. Είχα και την αδερφή μου που μου έλεγε «βρήκα έναν δικηγόρο ο οποίος είπε ότι θα μας βγάλει σε ένα μήνα» και δώσαμε και τα τελευταία μας λεφτά σε αυτούς τους ελεεινούς ανθρώπους, τα τέρατα. Προτού φωτογραφηθούμε μαζί, εγώ με καπέλο, επίτηδες για να του τη σπάσω, μου είπε. Και συγκινήθηκα: «Και ειδικά μια κοπέλα που ήταν μαζί και, υποτίθεται, ήταν φίλη της αδελφής μου, αλλά αυτοί χεστ…νε όλοι. Τώρα βέβαια αυτή με βλέπει και της λέω: “Εσύ αυτή τη στιγμή είσαι εγκλωβισμένη στη μ@λ@κί@ σου. Εγώ είμαι ελεύθερος και πετάω σαν πουλί παντού”. Και το εννοώ». Fly, Laki, fly!Επίλογος: «Είναι ξεφτίλα η Ελλάδα σε όλες τις φάσεις»
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο kefaloniapress.gr .