Συνεχίζεται η έκθεση στην Α49 «Χρώματα της Μεσσηνίας»Τα θέματά μου ποικίλουν, δεν έχω καταπιαστεί με ένα θέμα. Υπάρχει αρκετά μεγάλο εύρος και, μάλιστα, αν δει κανείς τα έργα που έχω κρατήσει, δε μοιάζουν μεταξύ τους, διακρίνονται οι διαφορετικές περίοδοι. Το μάτι ενός ζωγράφου είναι παρατηρητής και ερευνητής. Επομένως, με ό,τι πέφτει στην αντίληψή μου και μου προξενεί το ενδιαφέρον, ασχολούμαι και όλα τα θέματα της ζωής για μένα είναι γόνιμα. Έχω ασχοληθεί με όλα τα είδη ζωγραφικής και με το πορτραίτο και με το ανθρώπινο σώμα, με τα τοπία και με λεπτομέρειες της φύσης, με τη νεκρή φύση, με πιο ονειρικά έργα -πιο παλιά η δουλειά μου ήταν πιο ονειρική και πιο προσωπική- με άλλου είδους παραστάσεις, θάλασσες, λιμάνια, καράβια, κτήρια… Ζωγραφίζω τα πάντα, με ό,τι δηλαδή μου κεντρίσει το ενδιαφέρον ασχολούμαι μέχρι να το εξαντλήσω. Τα κτήρια και οι πολυκατοικίες της Αθήνας ήταν κι αυτή μια περίοδος πολύ γόνιμη στη ζωή μου και την κάλυψα με δύο μεγάλες ατομικές εκθέσεις, οι οποίες ήταν και πολύ επιτυχημένες. Ναι… από τη μια βλέπουμε το αστικό τοπίο, όπου λείπει το φυσικό περιβάλλον, και ξαφνικά λες και το εξάντλησα αυτό το θέμα, μπήκα στη φύση. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η φύση με τραβούσε πάντα, τοπία έκανα ανέκαθεν, όπου κι αν πήγαινα. Νομίζω ότι η φύση είναι το μεγάλο μοντέλο για ένα ζωγράφο. Κι εγώ αν δεν ήμουν ζωγράφος, θα ήθελα να είμαι γεωργός! Μου αρέσει πάρα πολύ η γη, θα μπορούσα να έχω ένα χωράφι και να καλλιεργώ. Να που βγαίνει το… απωθημένο, λοιπόν.Οι όποιες τεχνικές δυσκολίες και οι αρνητικές καμιά φορά συγκυρίες που υπάρχουν, ξεπερνιούνται όταν ο σκοπός να δημιουργήσεις κάτι σημαντικό είναι δυνατός και έντονος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο σκοπός ήταν να αποτυπώσω την ξεχωριστή και ιδιαίτερη ομορφιά της μεσσηνιακής φύσης και ειδικά το δέντρο της ελιάς, που δεσπόζει σχεδόν παντού. Μπροστά σε αυτή την προτεραιότητα, οι όποιες δυσκολίες τεχνικής φύσης παραμερίζονται.Ακόμα δεν έχω κατασταλάξει, υπάρχει αυτή η ποικιλία θεμάτων, αλλά και τεχνοτροπιών και θέλω να δουλέψω κι άλλο. Ταξιδεύει το έργο ακόμη, είναι στην πορεία του και αλλάζει όψεις. Είναι φυσικό όσο ωριμάζουμε να αλλάζουμε λίγο και τις τεχνικές μας και τους τρόπους. Όπως αλλάζει η κοινωνία και ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα, το ίδιο συμβαίνει και στη ζωγραφική. Βλέπω κάποια προηγούμενα στάδια και διαπιστώνω πόσο έχω αλλάξει και έχω ωριμάσει. Τα καλά έργα είναι διαχρονικά, βέβαια.Ο Μόραλης, επειδή ήταν πολλά χρόνια καθηγητής, έχει βγάλει πολλές φουρνιές ζωγράφων, πάρα πολλούς ζωγράφους. Εγώ διατηρώ μια πολύ ωραία, πολύ τρυφερή ανάμνηση και κρατάω πολύ όμορφες αναμνήσεις για το δάσκαλό μου, αν και δε μοιάζει η ζωγραφική μου με τη δική του -κι αυτό θεωρώ ότι είναι ένα καλό στοιχείο. Σίγουρα έχει επηρεάσει όλους τους μαθητές του κι εμένα καταλαβαίνω πού με έχει επηρεάσει. Δεν τα έλεγε με τα λόγια, καθώς δε μιλούσε πολύ, αλλά μας έδειχνε κυρίως με τα έργα, με τον τρόπο που στήνουμε μια σύνθεση και ήθελε ένα μέτρο χωρίς υπερβολές και μια γεωμετρικότητα, όλα αυτά είναι θετικά στοιχεία που με επηρέασαν.Στην Ελλάδα πάντα είχαμε σημαντικούς ζωγράφους, σε όλες τις εποχές, αλλά δεν ήταν επαρκώς αναγνωρισμένοι ποτέ, είναι λίγο περιθωριακή η χώρα μας στον τομέα της ζωγραφικής. Στην παγκόσμια ζωγραφική το φάσμα είναι πραγματικά ευρύ, πέλαγος… Σπουδαίοι ζωγράφοι και από την Αναγέννηση, όπως ο Λεονάρδο Ντα Βίντσι, ένας πολύ μεγάλος ζωγράφος που με είχε απασχολήσει πολύ, ο Ρέμπραντ ο μεγάλος μας δάσκαλος που είναι μετά, στο Μπαρόκ, ο Γκόγια επίσης με ενδιαφέρει πάρα πολύ και ο Μανέ από τους πιο πρόσφατους, από τον 19ο αιώνα, είναι ιμπρεσιονιστής. Είναι εκατοντάδες οι πολύ καλοί, αλλά αυτούς τους θεωρώ πιο “κοντινούς” μου. Από την Ελλάδα με ενδιαφέρει και τους θεωρώ κορυφαίους τον Νίκο Λύτρα, τον Παπαλουκά και τον Παρθένη.Τους έλεγα πάντα ότι εγώ δε φιλοδοξώ να σας κάνω ζωγράφους, δε νομίζω ότι έχω αυτή την ικανότητα, αλλά θέλω να σας μάθω να βλέπετε διαφορετικά. Στην αρχή δεν το είχαν καταλάβει, αλλά τώρα που τους το λέω, με λατρεύουν γι’ αυτό το πράγμα κι απ’ ό,τι φαίνεται, το πετυχαίνουμε. Πάσχουμε ακόμη ως χώρα σε αυτό. Η κοινωνία μας δεν είναι ακόμη ώριμη όπως είναι σε άλλες χώρες και σε αυτό φταίει και η εκπαίδευση, που έπρεπε να ξεκινά από τα Δημοτικά Σχολεία. Δεν έχουμε αποκτήσει ακόμη την κουλτούρα να βλέπουμε τη ζωγραφική, να πηγαίνουμε άνετα στα μουσεία, σε γκαλερί, να αποκτούμε έργα. Όλα αυτά είναι ολόκληρη «πολιτική» και η χώρα μας δεν είναι τόσο προηγμένη σε αυτό τον τομέα. Είναι ένα διαχρονικό παράπονο των καλλιτεχνών, όχι μόνο στη ζωγραφική, και σε άλλες τέχνες. Θεωρείται “πολυτέλεια” και είναι λίγο απρόσιτη, ειδικά η ζωγραφική σε σχέση με άλλες τέχνες. Επειδή είναι λίγο πιο ασκητική σαν τέχνη και δεν απευθύνεται σε μεγάλο κοινό και μεγάλες αίθουσες, πάσχει και χάνει περισσότερο. Ο κόσμος δεν έχει την κουλτούρα να προσεγγίσει τον κόσμο της ζωγραφικής, αλλά νομίζω ότι αυτό θα γίνει. Θέλω να είμαι αισιόδοξος.Να τον δει από μια απόσταση αρκετή και δε χρειάζεται απαραίτητα να ψάχνει να βρει διάφορα μυστικά. Εγώ νομίζω ότι η εικόνα, η ζωγραφική, όταν είναι καλή ζωγραφική, σε συγκλονίζει και σε καθηλώνει και δε θέλει και πολύ ψάξιμο. Με το που σε συγκλονίσει μια εικόνα έχεις πάρει όλο το ηλεκτρικό ρεύμα που θέλει να σου ακτινοβολήσει, οπότε παίρνεις και τα νοήματα και όλα, και κάθεσαι και το απολαμβάνεις. Η ζωγραφική είναι μια απόλαυση, όπως είναι σε όλα τα πράγματα που μπορούμε να απολαμβάνουμε, όπως ένα καλό κρασί, μια καλή κουβέντα, μια καλή παρέα, μια καλή διάλεξη, μια καλή ταινία. Έτσι είναι και μια καλή ζωγραφική, κάθεσαι και την απολαμβάνεις και ό,τι αποκομίσεις, αυτό είναι…Ο Ανδρέας Δεβετζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Τμήμα της Ζωγραφικής με καθηγητή τον Γιάννη Μοραλη και Σκηνογραφία με καθηγητή τον Βασίλη Βασιλειάδη. Αποφοίτησε το έτος 1978 και με υποτροφία της Σχολής Καλών Τεχνών πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Ζωγραφική στην Ecole Superieure Nationale des Beaux Arts και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Paris X.
