Αμετάπειστοι, αμετακίνητοι στις αρχές μας.Αυτές οι παρέες έμειναν ισχυρές και μετά τη συνταξιοδότηση της Γίτσας, αλλά και όλων μας.Ο Γιώργης ήταν πιο διαλλακτικός. Με επιχειρήματα προσπαθούσε να σε πείσει.
Η Γίτσα ήταν τσεκουράτη. Αυτό είναι και τίποτε άλλο.
«Οι αρχές δεν μπαίνουν σε ζυγαριά, δεν εκπτώνονται» μας έλεγε.Ήταν εντυπωσιακός ο ζήλος και η αγάπη με τα οποία μιλούσε για τον Γιώργη της, για τον Ηλία, για τη Μαρία, τη Νατάσα και τελευταία για τα εγγονάκια της. Για την Τήλο.
Για την αδυναμία στους ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Η Γίτσα, με τη σκέψη της και με τις πράξεις της, ήταν η προσωποποίηση των πολιτικών και ανθρώπινων αξιών της.Είχαμε εμπλακεί και οι δύο σε μια περιπέτεια υγείας παρόμοιας φύσης.
Στην αρχή προσπαθούσα να της δώσω κουράγιο. Της έλεγα πως, με τον ισχυρό χαρακτήρα που έχει, μπορεί να τα ξεπεράσει όλα αυτά. Το πίστευα πραγματικά. Μόνο η Γίτσα μπορούσε να το κάνει. Αντιμετώπισε όλα τα προβλήματα μέχρι το τέλος με μία αξιοζήλευτη καρτερία ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια αντοχής.Κι όμως, μέσα σε αυτή τη γνώση, το πιο ισχυρό στοιχείο ήταν η αυτοπεποίθηση και η αισιοδοξία της.
Η αισιοδοξία της δυνάμωνε την πίστη της για το μέλλον και ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο.Έγινε εκείνη ο άνθρωπος που προσπαθούσε να δώσει εμένα κουράγιο.
Γι’ αυτό θα μου λείψει αφάνταστα.
Θα μου λείψουν οι συζητήσεις μας.
Οι ατέλειωτες ώρες κουβέντας.
Το κουράγιο που έδινε ο ένας στον άλλον.Εγώ, εμείς, όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί της —και πιστεύω όσοι τη γνώρισαν— αρνούμαστε να την αποχαιρετήσουμε.
Γιατί την κρατάμε μέσα μας.
Δίπλα μας.
Στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας.