Τα τελευταία χρόνια η αισιοδοξία προβάλλεται σχεδόν ως καθήκον. Από τα κοινωνικά δίκτυα μέχρι τα μηνύματα αυτοβελτίωσης, η προτροπή «μείνε θετικός» επαναλαμβάνεται ασταμάτητα. Όμως, όταν η θετική στάση δεν πηγάζει αυθόρμητα αλλά επιβάλλεται ως κανόνας, τότε μπορεί να μετατραπεί σε μια μορφή πίεσης. Η λεγόμενη «θετική τοξικότητα» δεν αφορά την αισιοδοξία αυτή καθαυτή, αλλά την άρνηση κάθε δυσάρεστου συναισθήματος στο όνομα μιας επιφανειακής ευφορίας.
Πολλοί άνθρωποι μεγαλώνουν ή ζουν σε περιβάλλοντα όπου η λύπη, ο θυμός ή η απογοήτευση θεωρούνται αδυναμία. Έτσι, μαθαίνουν να τα κρύβουν. Φορούν ένα διαρκές χαμόγελο, ακόμη κι όταν μέσα τους αισθάνονται πίεση ή εξάντληση. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση –ανάμεσα σε αυτό που νιώθουν και σε αυτό που «πρέπει» να δείχνουν– συχνά οδηγεί σε έντονο άγχος και απομάκρυνση από τον αυθεντικό τους εαυτό.
Η πραγματικότητα όμως είναι πιο σύνθετη. Η ζωή περιλαμβάνει απώλειες, ανατροπές, αποτυχίες. Η ψυχική ισορροπία δεν σημαίνει διαρκής χαρά, αλλά ικανότητα να αναγνωρίζουμε και να διαχειριζόμαστε ολόκληρο το φάσμα των συναισθημάτων μας. Το να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε πάντα καλά δεν μας κάνει αδύναμους· μας κάνει ανθρώπινους.
Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει «θετική στάση». Όχι ως άρνηση της δυσκολίας, αλλά ως αποδοχή της πραγματικότητας με ειλικρίνεια και κατανόηση. Γιατί η ουσιαστική δύναμη δεν κρύβεται στην υποχρεωτική αισιοδοξία, αλλά στο θάρρος να βιώνουμε τα συναισθήματά μας χωρίς φόβο και ενοχή, τότε μόνο θα εκτιμήσουμε πραγματικά το κάθε ένα μας αυθόρμητο χαμόγελο…
Λουίζου Αντριάνα