Ένα από τα παλιότερα έθιμα των γιορτών αναβιώνει την άλλη μέρα των Χριστουγέννων στην πλατεία των Φυτειών.Ξηρόμερο : Περήφανα κεφαλοχώρια στηριγμένα κάποτε σε αλληλοσυμπληρούμενα αγροτικά εισοδήματα (καπνά, ελιές, κτηνοτροφία, δημητριακά),αλλά κυρίως στη σοφή (αειφορική θα λέγαμε σήμερα) οικιακή Οικονομία.Ακολουθώντας τον ετήσιο κύκλο της φύσης ,αλλά και το εορτολόγιο της εκκλησίας, τιμώντας την ιερότητα και των δύο, τα νοικοκυριά προέβλεπαν και μεριμνούσαν για το πιο αναγκαίο γεγονός της ζωής , την διατροφή !“Χαράς Ευαγγελίας ” για τον οικογενειάρχη που στο κελάρι του είχε το αλεύρι, το λάδι, τις ελιές, το κρασί για όλη τη χρονιά.Σταθερή διατροφική παράμετρος για όλα τα αγροτικά νοικοκυριά ήταν ο “οικόσιτος χοίρος ”.
Απ’ τα μέσα του καλοκαιριού εποχή της αναπαραγωγής των γουρουνιών κάθε οικογένεια προμηθευόταν το χοιρίδιο που μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων σε προβλεπόμενο μέρος του κήπου, θα εκτρέφονταν για να δώσει νόστιμο κρέας αλλά και πανηγυρική ατμόσφαιρα στο δωδεκαήμερο των γιορτών.
Χωρίς φυράματα και ορμόνες, αλλά με τα αποφάγια και άλλα γεωργικά υπολλείματα (το οργανικό κλάσμα θα έλεγαν οι οικολόγοι), με βελανιδιές από τον Πεταλά και τις άλλες περιοχές του Ξηρομέρου και με την ευχή “κι τ’ χρόν’ παχύτερο ” τα γουρούνια θυσιαζόταν για την Γιορτή της γέννησης του Χριστού και την υλική βάση της, τη διατροφή των ανθρώπων.Όμως, η σπατάλη ήταν γνωστή μόνο σαν λέξη, όχι σαν νοοτροπία.
Ένα σημαντικό μέρος του κρέατος θα έπρεπε να διατηρηθεί για τους ερχόμενους μήνες. Είναι χειμώνας, η εποχή που οι ζωντανοί οργανισμοί χρειάζονται τις θερμίδες του ζωικού λίπους.
Η παραδοσιακή μέθοδος του “τσιγαρίσματος” θα ολοκλήρωνε την μέριμνα της διατροφής. Μεγάλη φωτιά σε κάθε αυλή, η πυροστιά, το καζάνι και το μεράκι της νοικοκυράς κυριαρχούσε τις επόμενες μέρες των Χριστουγέννων.Σε πήλινα δοχεία τα τσιγαρισμένα κομμάτια κρέατος σκεπασμένα με το παγωμένο λίπος διατηρούνταν για δύο και πλέον μήνες.Θα πάμε….
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Αιτωλοακαρνανία – AgrinioNews .