βρέθηκα μόνος
στην έρημη παραλία του Αντζούση.
Καλπάζοντες Τρίτωνες,
νηρηίδες ωκυπέτειες, δέος θεϊκόν Εκεί, που έθαλλε η κροκάτη μήκων, τα κρίνα της άμμου,
που εραστές του χρωστήρα και της διόπτρας
απεικόνισαν το ιερόν του όλου τοπίου,
τώρα, αφρόεσσα η οργή του θείου Ποσειδώνα
για τα έργα των ανθρώπων, της εξουσίας θηρευτών,
για τη δήθεν βιώσιμη ανάπτυξη,
τη διαμάχη για το δρόμο (ή μήπως μονοπάτι πριν το 1923;)
μέχρι το παρεκκλήσι, για τον κήπο του Αντζούση, το κοιμητήριο των μοναχών (sacrificia touristica)
για τις ευτελείς προφάσεις,
(αντάξιες αμφίσημων χρησμών)
άρτι τιμηθέντος ’μαχητού’
ανηλεών κυβερνοεπιθέσεων. δώρα της σκοτεινής Λάχεσης. άλγιστους ίππους δαμάζων,
έτι δαψιλεύων ημέρας ματαιοδοξίας. Τώρα, που η εικόνα του Αντζούση μπαίνει στην αιώνια νύχτα,
μόνη ελπίδα, στρέφομαι στο Διονύσιο της Αρνης,
στον αγαπημένο του Μπόρχες. ριπτόμενος στην μέθη της περιπέτειας,
ακολούθησε
μυστικούς δρόμους σπανίων παπύρων,
περίτεχνους χάρτες του Ουρανού,
της Μητέρας Γής
και της παντοδύναμης Θάλασσας.
Μελαγχολικά βιβλία Μάγων τον οδήγησαν•
γενεαλογίες αγγέλων,
παλαιών θέων (και πεπτωκότων δαιμόνων)•
εκλιπόντα είδη φυτών
και μυθικών ζώων,
(συναντώμενα σε ξεχασμένες
σοφών Κινέζων ζωολογίες
και πλήρους νοήματος μυθολογίες)•
λεξικά νεκρών γλωσσών
de verborum significatu•
ημερολόγια ναυαγών,
διαλογισμοί ασκητών,
ταξιδιωτικές εντυπώσεις και ενθυμήματα•
απόρρητες αναφορές
πρεσβευτών και περιηγητών,
χρυσοθήρων και τυχοδιωκτών,
εμπόρων σπανίων αδαμάντων και
ιστοριών (πιστοί του Ηροδότου
και ερασταί των αγλαοφήμων Μουσών και ερασταί των
αγλαοφήμων Μουσών). Τις συγκινήσεις των διαλέξεων,
τις λογοτεχνικές εννοώ,
μοιράσθηκε με τον Εμμανουήλ Σουέντενμπορντ
οραματιστή και γεωγράφο
αγνώστων βασιλείων•
με τον Ουϊλιαμς Γέητς,
τους Πέρσες και Κινέζους μυστικούς,
το “Βιβλίο των Αλλαγών”, την Βαγκαβάτ Γκιτά,
τις Oυπανισάδες,
τις Χίλιες και μια Νύχτες
(την προ του θανάτου
νυχτερινή αφηγήτρια) (ύμνος εις μνήμην των τελευταίων Εθνικών)•
και τις Αττικές Νύχτες του Αύλου Γέλλιου.
Εκεί και ο Δάντης
(ξεναγηθείς υπό του Βιργιλίου στον εξαγνισμό της Ψυχής) ο Εδουάρδος Γίββων
(ο τρυφερός εραστής των πεπρωμένων
της παλαιάς και νέας Ρώμης)
ο Ουναμούνο
(την αγωνία της ύπαρξης διακυβεύσας,
πάλη θανάτου
με τον εξαίσιο παίκτη του σκακιού)•
Ο Κάφκα
(ο ποιητής του άτου δνόφου,
της ελευθερίας και της ντροπής,
που εξακολουθεί να ζη μετά θάνατον
στην Εταιρεία Ασφαλίσεως Εργατικών Ατυχημάτων).
Αχώριστος σύντροφος, ο Αντόλφο Βίο Καζάρες
(συγγραφεύς καταπλησσούσης εφευρέσεως) ο Μέλβιλ και την τρυφερότητα της ψυχής
του παραλήπτη ανεπίδοτων επιστολών)• o βιογράφος της ψυχής από σκότος
(the dance of death and trade)•
Mαρσέλ Σουόμπ (o μαθητής του Ηρώνδα)
ο Σαίξπηρ
(τους λαβυρίνθους του πάθους εξεικονίσας)• ο Πόε
(αποτολμήσας την ηρωϊκήν κάθοδον
στην δίνη του Mάλστρομ
και την κοιλάδα της σιωπής).
Τόμας ντε Κουίνσυ,
ο οπιοφάγος ερευνητής των ονείρων του Καντ, Βαλερύ και Ουϊτμαν,
(the poets of lilacs and death)•
o Χαίλντερλιν
(αναλωθείς στον έρωτα
της ελληνικής των Ιώνων ελευθερίας)
ο Θερβάντες
(ο εκλεκτός των ηρώων του μέλλοντος) οι αρχαίοι τραγικοί,
το άγος της ύπαρξης εξεικονίσαντες,
ο ΄Ομηρος,
όλβιε δύσδαιμον (!)
ιστορήσας στο φως της ελληνικής γλώσσας
τον αέναο κύκλο των
ανθρωπείων. “… και άλλοι, και άλλοι
τόσοι πολλοί ! από Βορρά έως Νότου,
ανασκάπτοντες τα των ονείρων βάθη,
επισκοπούντες το πτερόεν της ψυχής. Θα μείνει έτσι ζών
το λεπτόν του Αντζούση
φάος, patriae φιλτάτης
λυκόφως, η χάρις της
ηριγένειας Ηούς, το άγγιγμά
της στον Αντζούση, άνθος
εωθινό,
έως ότου το ιερόν,
καταλύσει έργα μωρών. Εν τω σκοτεινοτάτω, λοιπόν,
το υπερφανέστατον λάμπει.