Δηλώσεις και αποσπάσματα
Στην τοποθέτησή του ο Ιωάννης Βογιατζής σημείωσε ότι πρόκειται για λογοτεχνία που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς αλλά σε κρατά σε εγρήγορση γιατί σε αναγκάζει να επιστρέφεις στις ιστορίες και να συνομιλείς μαζί τους. Αναφέρθηκε επίσης στη συγγένεια ύφους με μεγάλες στιγμές της ελληνικής πεζογραφίας και στη δύναμη της αφήγησης ως πράξη συνάντησης.
Η Βασιλεία Ζωγραφάκη στάθηκε στο άγχος της δημιουργίας και στην αϋπνία ως εργαστήρι σκέψης και ανακάλυψης τονίζοντας ότι το βιβλίο συνομιλεί με τη φιλοσοφία τη μνήμη και τη λογοτεχνική παράδοση χωρίς να χάνει τον σύγχρονο παλμό του.
Η Μαρία Τσιτσάνη ανέδειξε τη σχέση του έργου με την τέχνη και την ομορφιά επισημαίνοντας πως πολλές εικόνες του βιβλίου λειτουργούν σαν ζωγραφικοί πίνακες που μεταμορφώνουν τον αναγνώστη και τον φέρνουν πιο κοντά στον πυρήνα των συναισθημάτων του.
Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Ν Καρεμφύλλης μίλησε για τη γραφή ως μοναχική διαδρομή μέσα στην έρημο όπου οι συναντήσεις με τους ανθρώπους λειτουργούν ως καύσιμα για να συνεχίσει κανείς. Αναφέρθηκε στη μνήμη και στη λήθη ως απαραίτητους μηχανισμούς επιβίωσης και στον χρόνο ως πολύτιμο αγαθό που δεν πρέπει να σπαταλιέται αλλά να μετατρέπεται σε εμπειρία.
Ο συγγραφέας
Ο Κωνσταντίνος Ν Καρεμφύλλης κατάγεται από τα Σήμαντρα Χαλκιδικής και έχει μακρά παρουσία στον χώρο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Με σταθερό ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία τη μουσική και τη λογοτεχνία το νέο του βιβλίο εμπλουτίζει τη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία διατηρώντας ισχυρή τοπική αναφορά στη Χαλκιδική.
Το «Ιστορίες στο τέλος του χρόνου» προστίθεται σε μια πορεία γραφής που επιχειρεί να συνομιλήσει με τον χρόνο τη μνήμη και τον άνθρωπο αναδεικνύοντας τη λογοτεχνία ως χώρο συνάντησης εμπειριών και νοημάτων.