Ο διευθυντής του ΕΠΑΛ Νευροκοπίου, κ. Δημήτρης ΜαυρίδηςΟ Γεώργιος Δετοράκης, σύμφωνα με στοιχεία του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου, γεννήθηκε στην Κριτσά Λασιθίου το 1894, από γονείς αγρότες. Το 1914, εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως κληρωτός οπλίτης. Κατά το 1915, μετά την προαγωγή του στον βαθμό του Λοχία, βρέθηκε στα βόρεια σύνορα της χώρας, όπου και τραυματίστηκε στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αναγνώριση του θάρρους και της γενναιότητας του, του απονεμήθηκε ο «Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως». Το 1920, ενώ είχε ήδη προαχθεί στον βαθμόν του Ανθυπολοχαγού, βρέθηκε να μάχεται στην πρώτη γραμμή του Μετώπου της Μικράς Ασίας, όπου και πάλι τραυματίστηκε. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1921, τιμήθηκε με το «Χρυσό Αριστείο Ανδρείας».
Το 1938 ως Ταγματάρχης τοποθετήθηκε διοικητής του Γ΄ Συγκροτήματος των Οχυρών στον τομέα του Φαλακρού. Μέχρι την έναρξη της επίθεσης των Γερμανικών Δυνάμεων στις 6 Απριλίου εναντίον των Οχυρών, εργάστηκε για την αποπεράτωσή τους και ειδικότερα για την αμυντική οργάνωση του οχυρού Λίσσε. Στα Οχυρά Λίσσε και Περιθώρι καθώς και σε πολλά άλλα Οχυρά δόθηκαν αποφασιστικές μάχες, με τις οποίες προτάχθηκε πρωτοφανής αντίσταση και προκλήθηκαν απροσδόκητα πλήγματα στην αήττητη μέχρι τότε Γερμανική πολεμική μηχανή. Τα Οχυρά δεν παραδόθηκαν ούτε και όταν υπεγράφη η συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Ο ίδιος ο Δετοράκης, όπως και οι υπόλοιποι διοικητές, αρνήθηκαν να συνυπογράψουν, πράξη στην οποία προέβησαν μόνον εφόσον πιέστηκαν από το αρχηγείο και μόνον αφού εξασφάλισαν ευνοϊκούς όρους παράδοσης για τους υπερασπιστές τους.
Η μάχη του Λίσσε χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιστορικούς μελετητές ως το Στάλινγραντ της Ελλάδος, αφού μεγάλο μέρος αυτής διεξήχθη μέσα από το χωριό Οχυρό.
Μετά την κατάληψη της Ελλάδας ο Δετοράκης πέρασε μέσω της Χίου στα Μικρασιατικά παράλια και στη συνέχεια στο Κάιρο, όπου εντάχθηκε στις εκεί δυνάμεις κατά του Χίτλερ. Μετά τη λήξη του πολέμου επιστρέφοντας στην Ελλάδα εντάχθηκε πάλι στις ένοπλες δυνάμεις και το καλοκαίρι του 1945 ανέλαβε διοικητής του φρουραρχείου Αθηνών μέχρι τον Απρίλιο του 1946, όταν ερχόμενος σε ρήξη με τους ανωτέρους του για χειρισμούς που δεν άρμοζαν στη συνείδηση του τέθηκε σε υποχρεωτική άδεια μέχρι το φθινόπωρο του 1947.
Λίγο αργότερα επανήλθε αναλαμβάνοντας χρέη διοικητή στο Κέντρο Εκπαίδευσης του Ηρακλείου. Αποστρατεύτηκε ως Συνταγματάρχης το 1949, έχοντας πάρει πολλές ηθικές αμοιβές κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του ζωής. Πέθανε το 1954, τέσσερα χρόνια μετά τον γάμο του. Στη διάρκεια της σύντομης ζωής του τίμησε την πατρίδα του στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
