Χωροταξική oργάνωση για την ελληνική θαλάσσια υδατοκαλλιέργεια

Οι υδατοκαλλιέργειες θεωρούνται ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος κλάδος παραγωγής τροφίμων ζωικής προέλευσης σε παγκόσμιο επίπεδο, με θετικό ρυθμό αύξησης σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η Ελλάδα, κυρίως, λόγω των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της, που αφορούν στην ακτογραμμή, στο πλήθος των νησιών, στις ευνοϊκές θερμοκρασίες και στα καλά φυσικοχημικά χαρακτηριστικά των υδάτων, ενδυνάμωσε σημαντικά τον κλάδο. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η προσφορά χρηματοδοτικών εργαλείων, καθώς και το έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον. Η ανάπτυξη του κλάδου, παρόλο που ήταν ραγδαία, χαρακτηρίστηκε από αναρχία, ως προς τις περιοχές εγκατάστασης. Η χωροταξική διάρθρωση της υδατοκαλλιέργειας αποτελεί κρίσιμο εργαλείο πολιτικής αποσκοπώντας στη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας του κλάδου, διασφαλίζοντας παράλληλα την προστασία των παράκτιων οικοσυστημάτων. Η υιοθέτηση μιας συνεκτικής χωροταξικής πολιτικής είναι απαραίτητη για την ορθολογική και βέλτιστη χρήση της θαλάσσιας επιφάνειας λαμβάνοντας υπόψιν ένα πλέγμα φυσικών, οικολογικών και κοινωνικοοικονομικών παραμέτρων. Ο χωροταξικός σχεδιασμός των υδατοκαλλιεργειών σε εθνικό επίπεδο διέπεται από την ΚΥΑ με αριθμό 31722/04-11-2011 (ΦΕΚ 2505/Β/4-11-2011), «Έγκριση Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης για τις υδατοκαλλιέργειες και της στρατηγικής μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων αυτού». Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο κανονισμός (ΕΕ) αριθ.