Με ανακοίνωσή της, η Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου γνωστοποιεί περιστατικό παράνομης εισόδου και φθορών από δύο εφήβους, ζητώντας την άμεση αποκατάσταση των ζημιών ως εναλλακτική της ποινικής δίωξης.
Η ανακοίνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου αναφέρει χαρακτηριστικά:
“Η Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου ανακοινώνει, μετά λύπης πολλής, ότι το εσπέρας της Κυριακής, 8 Φεβρουαρίου, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, ηλικίας 14 και 15 ετών, εισήλθαν παράνομα στους χώρους του Επισκοπείου, καθώς η καγκελόπορτα ήταν κλειδωμένη, πηδώντας τα τοιχία με κίνδυνο να πέσουν και να κτυπήσουν, και βανδάλισαν, με αστάρι και μπογιάδες που βρήκαν στην αυλή του Τσατσαρωνάκειου, τους χώρους της Μητρόπολης. Έβαζαν τοίχο του Ι. Ναού του Αγίου Οικουμενίου, πασάλειψαν 2 παγκάκια της αυλής, ένα κάδο απορριμμάτων, ως επίσης και διακοσμητικά τούβλα στην αυλή του Αγίου Οικουμενίου. Το γεγονός αυτό δηλώθηκε στον Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Κισάμου.
Καθώς περιμετρικά τόσο του Επισκοπείου, όσο και των λοιπών γύρω κτηρίων (Πυροσβεστική Υπηρεσία, Φαλδάμειο Οίκημα, υπό ανακαίνιση κτηριακό συγκρότημα, κ.α.) υπάρχουν κάμερες ασφαλείας, το γεγονός έχει καταγραφεί και ήδη το υλικό αυτό έχει δοθεί στο Αστυνομικό Τμήμα Κισάμου. Μέρος του υλικού δημοσιεύεται, με καλυμμένα τα πρόσωπα των υπαιτίων για λόγους ευνόητους. Η Μητρόπολις δεν επιθυμεί την δίωξη των νέων αυτών, περιμένει όμως την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών, καθώς θα πρέπει κάθε μέλος της κοινωνίας (ανεξαρτήτου ηλικίας) να μαθαίνει ότι οι πράξεις μας και οι ενέργειες μας δημιουργούν ευθύνες, τις οποίες οφείλουμε να αναλαμβάνουμε.
Καλεί λοιπόν τους γονείς των νέων αυτών να προσέλθουν άμεσα στην Μητρόπολη και να αποκαταστήσουν τις ζημιές που τα παιδιά τους προκάλεσαν. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε θα ακολουθηθεί ότι προβλέπει ο Νόμος. Η ανοχή σε τέτοιου είδους συμπεριφορές δηλώνει παθογένεια. Εκφράζοντας και πάλι λύπη, αλλά και αγωνία όχι μόνο για τους βανδαλισμούς που, ως μη όφειλε, σε χώρο ιερό προκλήθηκαν από ανήλικα παιδιά, αλλά κυρίως για το τι είδους μηνύματα δίδονται από τέτοιους είδους συμπεριφορές, ως και τις ευθύνες που ως πρόσωπα, ως οικογένεια, ως κοινωνία, έχουμε όλοι μας, εύχεται το γεγονός αυτό να είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό μιας απερισκεψίας και όχι επιλογή ζωής.”